Op wereldreis

We zijn thuis

2009-05-22T07:49:00.025+02:00

Wij hebben zo'n enorme warme ontvangst gehad op Schiphol, het was werkelijk overweldigend. Heerlijk om iedereen weer echt in de armen te kunnen sluiten. Zoveel familie en vrienden, spandoeken, bloemen, kaartjes en daarna thuis boerenkool! Jullie wisten dat niet, maar ik had Frits een jaar lang om boerenkool aan zijn hoofd gezeurd...

Voor we voet op Nederlandse bodem zetten, zijn we nog een dag in Londen geweest, waar we geheel in stijl in een Easy Hotel hebben geslapen. De kamer was een sigarendoos van 2,5 x 3 meter met een knaloranje muur. De high tea met Deborah en Dorothea en hun vriendinnen was uitermate gezellig. Het was meteen weer zeer vertrouwd, Tibet leek veel langer geleden dan de laatste keer dat we de dames hadden gezien.

Onze reis was een onvergetelijke ervaring. We hebben zoveel gezien, verschillende culturen, prachtige natuur, maar ook de minder fraaie kanten van het leven zoals enorme vervuiling, armoede en hele jonge bedelende kinderen. We hebben anders geleefd, altijd onderweg, vaak 's morgens niet wetend waar we 's avonds zouden slapen, vrijheid, iedere dag op weg naar nieuwe ervaringen. Daar hebben we tot het laatst toe van genoten, we hebben geen moment gehad dat we het reizen beu waren.

Het is gelukkig ook allemaal goed gegaan, we zijn niet echt ziek geweest, geen spullen kwijtgeraakt. Veel narigheid kun je ook voorkomen door gewoon je gezonde verstand te gebruiken. Kritisch zijn waar je gaat eten, de fototas lieten we geen seconde uit het oog, niet 's nachts rijden in landen als Namibie en Botswana, maar ook niet in Australie, waar de kans op een koe of kangoeroe voor je auto aanzienlijk is.

Wat doet zo'n reis met je? Dat is een moeilijke vraag, misschien op dit moment ook nog niet goed te beantwoorden. Het voelt als positieve bagage, positieve energie, zowel ingegeven door alle ervaringen van onze reis, de vrijheid, maar ook het besef dat wij een zeer liefdevolle familie- en vriendenkring om ons heen hebben en dat we gezond zijn, want gezondheid is geen vanzelfsprekendheid, ook niet als je nog maar in de veertig bent, dat hebben we in onze directe omgeving ervaren.

Ja ja, en dan wat nu? We hebben heel veel ideeen, maar geen strakke, vastomlijnde plannen. We laten dingen meer komen zoals ze komen. Wel hebben we al een prachtig vooruitzicht. Al meer dan twintig jaar zijn we weg van Franse Bulldoggen, maar ja, het kon nooit, vonden we. Op de dag van onze terugkomst, tijdens de vlucht van Londen naar Amsterdam is er in Pijnacker een bullennestje geboren, toeval bestaat niet. Er komt een prachtige bonte reu bij ons wonen! Over ruim twee weken mogen we voor het eerst gaan kijken, we kunnen bijna niet wachten.

Lieve mensen, dit is het laatste bericht op deze blog. Ik heb de blog het hele jaar met veel plezier geschreven, het heeft nooit als een verplichting gevoeld en ik zal het schrijven missen. Die schrijfdrang zal ik ergens kwijt moeten, misschien komt er wel een blog over

'de pup en wij':-)

Jullie heel erg bedankt voor alle trouwe reacties, dat hebben we enorm gewaardeerd!

Liefs,

Frits & Regine

San Francisco

2009-05-14T03:14:00.029+02:00

Vijftien jaar geleden vonden we San Francisco een heerlijke stad en dat vinden we nu nog steeds. De grensformaliteiten van de USA zijn wel wat anders dan vijftien jaar geleden. 'For your safety' moet iedereen minimaal 3 dagen van tevoren via internet toestemming vragen om het land te bezoeken. Daarna wordt van iedereen bij binnenkomst een digitale foto gemaakt en van iedereen worden digitale vingerafdrukken genomen, waarbij geen vinger wordt overgeslagen. Lekker allemaal de grote database in, lekker veilig gevoel, maar of de wereld hier veiliger van wordt??

Het was afscheid nemen van Australie, waar we tien weken hebben rondgereisd en 15.600 kilometer hebben afgelegd. We zijn ruim 24 uur onderweg geweest om vanuit Perth in San Francisco te komen. Morgen vertrekken we al naar Londen, een vlucht van ruim tien uur.

San Francisco is een soort toetje aan het einde van onze reis van een heel jaar. We hebben genoten van het stralende weer, Pier 39 met de zeeleeuwen, de cable cars, pastelkleurige Victoriaanse huizen op de heuvels van deze stad en de prachtige ossenbloedrode Golden Gate bridge. En Alcatraz! Dit beroemde eiland in de baai van San Francisco huisvestte van 1934 tot 1963 een gevangenis voor de meest beruchte misdadigers. Het was interessant om deze gevangenis met de cellen te zien. De mannen hadden geen privacy, geen enkele luxe en vaak geen uitzicht op betere tijden.

Londen wordt het toefje op het toetje. We hebben daar ruim één dag om nog wat rond te kijken voor we zondag op Schiphol landen én -heel leuk-, we ontmoeten daar twee vriendinnen, Dorothea en Deborah die toevallig voor een weekendje in Londen zijn!

Mooie kusten in West Australie

2009-05-06T10:19:00.019+02:00

Kilometers kust en maar een heel klein deel van de kust is ontwikkeld, voor de rest is het er gewoon, ligt het er gewoon. Er zijn wel wat plaatsjes zoals Exmouth en Kalbarri. Op de kaart lijkt dat heel wat, maar het zijn maar zeer kleine dorpjes.

In Western Australia hebben we genoten van prachtige zonsondergangen en het uitzicht over steile rotswanden waar de branding tegenaan beukt. Op sommige plaatsen waren speciale fenomenen te zien, zoals de zogenaamde stromatolieten, kleine rotsjes in de zee die ontstaan door organismen die naar zeggen al een historie van miljoenen jaren hebben. Men denkt dat zij verantwoordelijk zijn voor het ontstaan van zuurstof op aarde. Verder zijn er mooie gorges te zien, zoals in het Kalbarri National Park.

De Pinnacles bij Cervantes ten noorden van Perth waren een ander bizar natuurfenomeen waar we erg van genoten hebben. In een zandwoestijn staan duizenden pilaren, rotsen, heuveltjes. De wetenschappers hebben nog geen sluitende verklaring hiervoor, maar een verklaring is gelukkig niet nodig om te kunnen genieten van de schoonheid hiervan. We vonden het zo mooi dat we er twee keer zijn geweest. Een keer 's morgens bij zonsopgang. We zagen de zon klimmen en langzaamaan werden de zandgele pilaren in het licht gezet.

Nu we zuidelijker komen, worden de temperaturen prettiger. Overdag tussen de 25 en 30 graden en 's nachts koelt het flink af. De donzen slaapzak doet aan het einde van onze reis dus toch weer dienst en 's avonds gaat de muts weer op. Frits lacht mij dan uit.

Gisteren zijn we nog in het Yanchep National Park geweest waar we koala's hebben gezien. Toelichting niet nodig, de foto spreekt voor zich.

We zijn nu in Perth en moeten morgen onze bus inleveren. Zaterdag 9 mei vliegen we in alle vroegte, 5.45u van Perth naar Sydney en daarna door naar San Francisco waar we vijf nachten zullen blijven. Dan nog twee nachtjes in Londen en dan: naar huis!

De weemoed slaat af en toe wel wat toe, zo aan het einde van de reis, maar we hebben zoveel mooie herinneringen, een prachtige bagage die niets weegt. We verheugen ons er enorm op onze vaders, moeders, familie en vrienden weer te zien en jazeker, mijn petekindje! Het mooie is dat we op tijd terug zijn voor mijn vader's 70ste verjaardag! Er lopen al weddenschappen op welk moment bij mij de tranen komen op Schiphol! Ik hoop dat ik niemand teleur zal stellen....

Zwemmen met Whale Sharks (met filmpjes)

2009-04-27T11:51:00.027+02:00

Het was bijna een militaire operatie. Een vliegtuig in de lucht op zoek naar de whale sharks had radiocontact met onze boot. Wij zaten met een wetsuit, vinnen, duikbril en snorkel in de aanslag op ons achterste op het achtersteven van de boot te wachten op het 'Go go go go!!!' Op dit teken moesten we razendsnel het water in en achter de 'Spotter' aanzwemmen die de expeditie leidde en wees waar we de whale shark konden vinden.

En toen zagen we hem vlak onder het wateroppervlakte, een gigantische whale shark, een walvishaai. Kleine visjes zwommen rond zijn brede bek, de oogjes zijn klein en hij heeft een prachtig noppenpatroon op zijn rug. Zonder moeite met langzaam bewegende staart gleed de whale shark door het water vlak langs ons heen, om even later weer te verdwijnen.

De eerste ontmoeting had bijna iets onwezenlijks. We sprongen in het water, drukten onze gezichten in het water en zagen direct deze gigantische vis. Ik denk dat de eerste vis die we zagen ongeveer 6 tot 7 meter was. De keren daarna zagen we eerst niets, maar we wisten dat de whale shark eraan kwam. En dan zag je hem echt opdoemen uit het diepe blauw van de oceaan, zo mooi. Een keer of acht zijn we het water in geweest. Frits heeft zes keer en ik vier keer een whale shark gezien. Twee keer dook hij juist onder naar grote diepte toen we het water in sprongen.

Whale sharks kunnen 20 meter lang worden, maar volgens onze 'Spotter' zag hij meestal vissen tussen de 5 en 8 meter, ook zeer indrukwekkend als je daarnaast zwemt. Er gelden -terecht- allerlei regels voor het zwemmen met deze vissen. Je moet drie meter afstand houden, wat lastig is als hij recht op je afzwemt, zoals Frits overkwam. Verder mogen er niet meer dan 10 mensen tegelijk in de buurt van de whale shark zwemmen. Bovendien heeft de whale shark daar zelf ook nog wat over te zeggen. Het is een haai, een vis, geen zoogdier zoals een walvis, dus hij hoeft voor zuurstof niet naar de oppervlakte te komen. Waarom hij zo dicht onder het wateroppervlakte zwemt, weet men niet. Als hij het niet naar zijn zin heeft, duikt hij gewoon onder.

Er waren behoorlijke golven op de dag dat wij met de whale sharks hebben gezwommen. De dag ervoor was de tour zelfs afgelast wegens te harde wind. In hoge golven is het niet zo eenvoudig om hard te zwemmen en de vis bij te houden. Wat nog moeilijker is, is om al zwemmend, spetterend en wiegend in de golven foto's en filmpjes te maken, terwijl je daarbij ook nog je medesnorkelaars moet zien te ontwijken of aan de kant moet duwen. Frits heeft daar een hele klus aan gehad. Gelukkig is de whale shark op een aantal foto's en op de filmpjes hieronder goed te zien.

Dit was een onvergetelijke ervaring! Deborah heeft ons de tip gegeven en zij had absoluut gelijk.

Leeg heet Western Australia

2009-04-21T08:02:00.013+02:00

Van Broome via Port Hedland en Karratha naar Exmouth. Leeg land, veel gras en boompjes, er kwam geen einde aan.

Volgens ons kun je hier niet wonen, het is ongelooflijk heet en op veel plaatsen zijn wolken met kleine vliegjes die bij voorkeur op je gezicht gaan zitten. Frits heeft op een gegeven moment zijn vliegennet over zijn hoed getrokken. Het was vaak rond de 37 graden en hier vond men dat nog niet zo warm, twee weken geleden lag de temperatuur nog ver boven de 40 graden. We kwamen onderweg bij een Road House camping nog een onverwachte gast tegen, een zeer nieuwsgierige drommedaris.

In Western Australia is veel mijnbouw, vooral ijzer wordt hier gewonnen. Lange treinen met roodbruine lading in de wagons slingeren door het landschap. Deze treinen zijn een tot twee kilometer lang. Een dame die wij hadden ontmoet had ons voorspeld dat Port Hedland 'disgusting' was en eerlijk gezegd had zij gelijk, het is een hete stoffige industriestad.

We zijn nu in Exmouth, ongeveer 1250 kilometer ten noorden van Perth en de temperatuur is hier prettig, iets boven de 30 graden en 's nachts koelt het af. Ook gezellig, met Emu's op de camping. We zullen hier tot zaterdag blijven. We gaan een dag duiken en een dag snorkelen met Whale Sharks. De Whale Shark is de grootste vis ter wereld en kan wel 20 meter lang worden. Ze filteren plankton en allerlei andere kleine diertjes uit het water door met de bek open te zwemmen. Die bek kan een doorsnede bereiken van wel een meter. We zijn heel benieuwd hoe het zal zijn om er naast te zwemmen. Je mag ze tot ongeveer drie meter benaderen. Voor mensen zijn ze niet gevaarlijk, dus als het goed is eindigen wij niet als Jona.

Van Darwin naar Broome

2009-04-14T08:55:00.027+02:00

Dough, de eigenaar van de camping, wist zeker dat wij ze zouden zien. Frits: 'We like to see the crocs'. Dough: 'They like to see you too!' Overal in het Kakadu National Park stonden waarschuwingsborden. Niet zwemmen, niet te dicht bij de waterkant, uitkijken als je in een boot stapt. Maar we hebben ze niet gezien, de beruchte, vraatzuchtige Estuarines, de zoutwaterkrokodillen. Australiers hebben het kortweg over de 'Salties'.

Kakadu was mooi, heet, zeer vochtig en mugrijk. 's Morgens zat een legioen muggen buiten tegen de hor aan Frits' zijde. Ook wisten ze in de camper te komen.... Het is het einde van het natte seizoen, maar vooral wetlands en de billabongs, poelen die ook in het droge seizoen vol met water blijven, waren niet toegankelijk, omdat het gebied eerst volledig uitgekamd wordt op Salties. Geen wonder dat we ze niet hebben gezien. We hebben wel mooie Aboriginal Art bewonderd. Bijvoorbeeld een rotstekening van Nabulwinjbulwinj, een gevaarlijke geest die vrouwen met jam insmeert en dan opeet.

Buiten het Kakadu National Park hebben we gelukkig wel wetlands gezien, met een hele kolonie lepelaars, reigers en aalscholvers. En andere vogels, zoals de Tawny Frogmouth en de witte Little Corella. De Frogmouth keek mij echt aan en draaide zijn kop mee als je een paar meter naar links of rechts liep, en ja, dat vind ik errug leuk.

Overal in Australie zie je termietenheuvels. Soms wel drie meter hoog, soms heel klein, dat zijn de mieren die net het huis uit zijn denk ik. Ze hebben allerlei vormen en kleuren en geven het landschap een mooi silhouet. Ook de Boabs zijn zeer kenmerkend. Zo noemen de Australiers de Baobabbomen. Vroeger werden ze wel eens voor hele bijzondere doeleinden gebruikt, namelijk als gevangenis boom.

Vanuit Kakadu National Park zijn we via Katherine, Kununurra, Halls Creek en Derby over de Great Northern Highway westwaarts gereden, naar Broome. Het landschap varieert van bosjes en gras tot prachtige vergezichten met rode rotsmassieven, die hier 'ranges' worden genoemd. In Derby hebben we nog even gekeken bij de mudlands en de pier, opeens de zee weer, zo anders dan het binnenland.

Als je per camper dit land van oost naar west doorkruist, beleef je de eindeloze ruimte intens. We reden dagen achter elkaar en zagen nauwelijks enige menselijke activiteit. Op de borden langs de weg stond dat Port Hedland nog 1685 kilometer was. Het navigatiesysteem gaf aan dat we over ruim 400 kilometer linksaf moesten, daarvoor slechts een rechte weg. Heel gewoon. Maar niet als je het naar de Nederlandse situatie vertaalt. Het is dan ook niet vreemd dat een echte Aussie in Darwin ons als toevallige passanten aansprak toen hij boos muntjes in de parkeermeter gooide: 'Thirty years ago this was a dirt road and now I have to pay to park my car here!!!'

Wij zijn nu in Broome en hebben voor een paar dagen een apartement genomen om een beetje uit te puffen. Reizen is soms net werken :-) Morgen zakken we af naar het zuiden richting Port Hedland. Onderweg zullen we de wetlands ten zuidoosten van Broome bekijken waar heel veel vogels zijn.

The Outback

2009-04-07T08:40:00.022+02:00

Dwars door de Outback zijn we de afgelopen week van Port Douglas aan de oostkust naar Darwin in The Northern Territory gereden, een afstand van zo'n 2900 kilometer. Voor de Google Earth kijkers: we zijn gereden via Georgetown, Normanton, Cloncurry, Camooweal, Three Ways (net ten noorden van Tennant Creek) Katherine en toen naar Darwin.

De Outback is een hele andere wereld dan de relatief 'drukke' oostkust. Het is de wereld van de Road Trains, Road Houses, een paar reizigers en het vele niets. De ruimte en de grootsheid zijn onvoorstelbaar, zeker als je thuis een klein land als Nederland is. Het was alsof je aan zee stond, maar in plaats van water zagen we tot aan de horizon een eindeloos land van gras en kleine struikjes. Overdag is het erg heet, de Australische zon is onverbiddelijk. Soms zagen we opeens een groene verrassing, wetlands in de buurt van Normanton, met prachtige waterlelies en allerlei soorten watervogels.

De Road Trains, grote vrachtwagens die wel 53 meter lang kunnen zijn, denderen over de wegen. Prachtige machines zijn het, felle kleuren, veel lampen, bestuurd door vaak wat introverte mannen met hoed. Bij onze camping achter het Shell benzine station, was een rustplaats voor de Road Trains. Er stond een aantal veewagens, de koeien stommelden en loeiden. Er waren wolken van kleine irritante vliegen die bij voorkeur in je oren en ogen gingen zitten. De zon ging onder en dat leverde mooie beelden op.

Onder weg kom je nauwelijks dorpen tegen, wel Road Houses. Daar vind je alles wat je nodig hebt. Benzine en diesel, een motel, een plaats waar je mag camperen en een kleine supermarkt. Hoe het met de vrouwen zit, weet ik niet. De dorpen die we tegenkwamen, zoals Cloncurry zijn zeer klein, maar hebben gelukkig wel een pub voor de middaglunch.

Inmiddels zijn we in Darwin, in de tropen, heel anders dan de droge hitte van het achterland. De temperatuur schommelt het hele jaar tussen de 30 en 35 graden. Morgen gaan we naar Kakadu National Park, beroemd en berucht vanwege de krokodillen.

Great Barrier Reef

2009-04-01T02:57:00.025+02:00

Vanuit de ruimte is het zichtbaar, het Great Barrier Reef. Net als de Grand Canyon en de Chinese Muur. Het zegt iets over de grootsheid van dit natuurwonder.

Wij hebben een heel klein deel van dit enorme rif bekeken. Onder water drijf je boven prachtige, kleurrijke koralen. Vissen komen nieuwsgierig kijken. Tot 18 meter diep mogen wij duiken. We keken naar boven en zagen enorme scholen met kleine visjes langs een indrukwekkende, loodrechte koraalwand zwemmen. De visjes glinsterden in de zon. Het waren er honderden, misschien wel duizenden, maar ze opereren alsof ze 1 lichaam zijn, zeer fascinerend om te zien. Clownsvisjes zaten verscholen in wapperende koralen en verdedigden hun fort. Praten onder water kan niet. Het handteken voor clownsvis is een lange neus.

Grote vissen hebben we ook gezien. Grote vissen met scherpe tandjes. Wat een opwinding toen we de rifhaaien zagen zwemmen, vlak boven de bodem van de zee. Ik denk dat ze ongeveer twee meter lang waren. En dan de zeeschildpadden. We hebben er een aantal van heel dichtbij gezien bij onze duik vanuit Cairns. Blijf dan maar eens rustig adem halen!

De eerste serie van drie duiken hebben we vanuit Cairns gemaakt, we zijn toen bij de Flynn Reefs en Milln Reefs geweest. Voor de tweede serie van drie duiken zijn we uit Port Douglas vertrokken, naar het Agincourt Ribbon Reef. De boottocht vanuit Cairns was voor de meerderheid van de mensen geen lolletje. Er waren enorme golven en de boot kwam af en toe los van de golven om even later weer met een klap te landen. Een paar dagen later vanuit Port Douglas was het een heel ander verhaal, het was als een tochtje over de Rijn.

De foto's zijn van onze drie duiken op het Agincourt Ribbon Reef. Het is onze eerste serie onderwaterfoto's en ik vind dat Frits dat goed heeft gedaan! Best lastig om onderwater foto's te maken, zelf dobber je heen en weer en de vissen zwemmen langs, houdt dan die camera maar eens stil. Gelukkig beweegt het koraal niet.

Het waren twee dagen die ik me ook nog herinner als ik 100 zou mogen worden.

Dieren in Australië

2009-03-27T09:39:00.021+01:00

Ik had gehoopt het te zien en ik heb het gezien: boksende kangoeroes. De kop wordt ver naar achteren geworpen, het lijf opgericht en dan maar meppen met die voorpoten. Het was geweldig om te zien! Er zijn heel veel verschillende soorten kangoeroes en walibies. We zagen hele kleine donkere walibies, prachtige diertjes.

Dieren fotograferen is niet zo eenvoudig, ze zitten niet stil en soms is het gewoon te donker. Het vogelbekdier (Platypus) was niet fatsoenlijk op de plaat te krijgen, maar het is zo'n eigenaardig beest, ik heb toch maar een foto op de blog gezet. Deze eierleggende zoogdieren verschijnen alleen bij het krieken van de dag en in het schemerduister. Grote kringen op het water kondigen aan waar ze opduiken. Heel even verschijnt het diertje dan, om weer snel te verdwijnen. Het zijn kleine diertjes, de soort die wij hebben gezien was niet groter dan 50 centimeter. Wij hebben ze gezien in de Broken River, bij Eungella National Park, naar zeggen de beste plaats om ze te spotten, want dat is nog niet zo heel eenvoudig. Ik was dan ook erg enthousiast toen we de eerste ontdekten.

Als het even kan gaan we op bushcampings staan, omdat die vaak veel mooier gelegen zijn dan de reguliere campings, waar je zelfs in een enorm groot land als dit, vaak nog hutjemutje bovenop elkaar staat. Bovendien hoef je vaak geen of slechts een zeer geringe camping fee te betalen. Ze zijn te vinden in ons grote boek, de Camps 5.

Op de camping bij Eungella hoorden wij 's avonds een apart geluid in de bomen. Op één of andere manier zijn we zeker na onze ervaringen in Afrika er wat op getraind geraakt dit soort geluiden waar te nemen en meestal zit er dan inderdaad ergens een beest verscholen. Deze keer een Possum, een nachtdier met een prachtige vacht. Ik weet niet de Nederlandse naam voor het dier. In Nieuw Zeeland haten ze de Australische possum, want het beest is daar terecht gekomen en richt grote schade aan, ook onder de Kiwi's, maar hier hoort hij thuis.

Op een andere bushcamping, in de buurt van Townsville, sliepen 's nachts bush turkeys, boskalkoenen dus, in de bomen iets verder dan onze camper. Dat is weer net anders dan de apenslaapboom naast onze tent in Botswana. Het waaide behoorlijk, maar ze kwamen niet naar beneden duikelen. Raar, bij kalkoen denk ik niet aan een beest hoog in de boom.

Een wat trager schepsel troffen wij ook op verschillende plaatsen aan, waaronder in de Tyto Wetlands bij Tully aan de kust in Queensland. De waterschildpadden die we elders hadden gezien, zoals in Eungella hadden nog een soort dinosaurus nek, de Tyto schildpad heb ik maar tot longneck schildpad gedoopt, we zullen er de boeken nog een keer op naslaan.

Waar het hart vol van is.... Wij genieten enorm van de natuur hier, dat zal duidelijk zijn, vooral omdat je in Australië allerlei inheemse soorten aantreft die nergens anders leven. Crocs hebben we nog niet in het wild gezien, wel de rivieren waar ze in leven en de gele waarschuwingsborden in het Engels en het Duits. Boeiende vraag, waarom mede in het Duits en niet in het Spaans, Frans of whatever?

Zaterdag gaan we de onderwaterwereld verkennen op het Great Barrier Reef. Onze vertrekbasis is Cairns. We verheugen ons hier erg op en hopen op mooi weer.

Padden en rare vogels

2009-03-21T10:38:00.017+01:00

De nachtelijke padden assemblee van meer dan 30 padden vond plaats naast het dames toilet op de camping in Springsure. Nooit naast het heren toilet vertelde een Australische dame mij. Niemand wist waarom. Het zijn zogenaamde 'Cane Toads', een paddensoort geïntroduceerd in de jaren dertig om een bepaalde tor te bestrijden. 101 padden zijn er toen geïntroduceerd, inmiddels zijn het er meer dan 200 miljoen! De padden hebben niet geholpen tegen de torren en nu zit men opgescheept met een zeer schadelijk beest dat een bedreiging vormt voor inheemse diersoorten. Geen roofdier bedreigt de pad, want van ei tot graf is hij zeer giftig.

De Rainbow Lorikeet hoort wel thuis in Australië. Zeer kleurrijk en waarschijnlijk daardoor vol zelfvertrouwen, want deze parkieten pikken de appelklokhuizen onder je handen vandaan. De vogels op de foto's waren lui geworden door het voedselaanbod op de picknick plaats, maar gelukkig hebben we ze ook echt in het wild in grote groepen door de bossen zien vliegen.

Een zeer grappige vogel is de Laughing Kookaburra, hij lijkt op een grote ijsvogel en is door ons tot aapvogel gedoopt. Hij maakt een oeh oeh aah aah aah geluid dat zo komisch is, dat je spontaan begint te lachen! Bij een wandeling in het Carnarvon National Park vloog er één steeds voor ons uit, alsof hij ons de weg wilde wijzen.

En als we het dan toch over rare vogels hebben.... In het dorp Springsure is geen slijterij, geen liquor store. Alcohol koop je in de pub. Dus wij om 10.00u 's morgens de pub in op zoek naar een fles wijn voor de avond. 'Do you have wine?' Een verbijsterde blik. Wij probeerden verder 'Red wine or white wine'? Waarop de man antwoordde 'Waiain, what kind of beer is that??' en ons vervolgens de rug toekeerde. Tja...

In het Carnarvon National Park hebben we ook oude rotsschilderingen van Aborigines gezien. Waar wij hebben gekeken waren het allemaal handafdrukken, op andere plaatsen kun je ook afgebeelde boemarangs zien.

We zijn afgelopen week veel onderweg geweest en zijn inmiddels weer aan de kust in Mackay in de staat Queensland. Onderweg hebben we veel Road Trains gezien, gigantische vrachtwagens, vaak bestuurd door mannen met grote cowboy hoeden. Ik heb wel bewondering voor deze mannen, omdat ze met deze monsters kunnen rijden. Wat ik ook mooi en puur vond, was een kudde koeien die door drie mannen op paard en vier of vijf honden werd voortgedreven. Prachtig hoe er samengewerkt werd!

Het is hier warm en vochtig, ruim dertig graden. We moeten nog informeren of alle wegen in Queensland weer begaanbaar zijn na de overstromingen. In het deel dat we tot nu toe hebben doorkruist, hebben we gelukkig geen problemen ondervonden. Ik ben wel erg benieuwd naar de krokodillen, wil ze graag zien.

Sydney en New South Wales

2009-03-16T06:59:00.019+01:00

Op onze eerste dag in Sydney zijn we 's middags bijna van de stoep gespoeld. Dat was niet wat we ons van een bezoek aan deze stad hadden voorgesteld. De afgelopen week hebben we veel regen gehad. Daarom zijn we nu meer landinwaarts getrokken 'Go west young man, go west' op zoek naar mooi weer en dat hebben we nu gevonden in St George in Queensland.

Het Opera House in Sydney vind ik werkelijk een prachtig en markant gebouw. Ook de Sydney harbour bridge, een lekkere ouderwetse staalconstructie is een echte landmark van de stad. De brug is te beklimmen, maar wij vonden de brug wel heel erg hoog. We zijn met de pont naar de overkant van de haven gegaan om de beroemde voorkant van het Opera House te kunnen zien.

Op maandagavond hebben we hier een concert gezien van Roberto Fonseca en het was in één woord fantastisch. Heel jazzy met Cubaanse invloeden, we hebben hier enorm van genoten.

Van Sydney zijn we naar Katoomba in de Blue Mountains getrokken. Er zijn daar prachtige gorges en beroemde rotsen, zoals de 'Three Sisters'. Maar helaas, dikke mist! Niets te zien! Wel een hele groep Aziaten die van elkaar foto's in de mist maken. Heel bijzonder. We zijn toen maar verder gereden en gelukkig was het verderop meer helder en hebben we nog iets kunnen zien.

Na regen en mist, dachten wij 'Go west'! We zijn terechtgekomen op een heerlijke camping aan het Burrendong Lake ten zuidoosten van Dubbo. Het leukste was de visite in de avond. Een hele groep kangoeroes hopte langs, ze kwamen steeds iets dichterbij. Bij één kangoeroe konden we het jong in de buidel zien. Dit was weer één van de happy moments van onze reis! Ook op de bush camping van het Warrumbungle national park in de buurt van Coonabarabran krioelde het van de rondhoppende beestjes. Onder het genot van lekker eten en wijn hebben wij ze eens goed kunnen bekijken.

Na dit westwaartse uitstapje zijn we weer meer richting de kust getrokken, omdat we de Waterfall Way tussen Armidale en Bellingen niet wilden missen. We zijn blij dat we dat gedaan hebben, want deze route was prachtig. Watervallen en tropisch regenwoud, zeer indrukwekkend. Bij Dorrigo hebben we een wandeling door het regenwoud gemaakt. De nacht ervoor had het erg geregend, maar nu scheen de zon. Het licht in het bos werd gefilterd door het bladerdek, soms zag je damp optrekken, het was wonderschoon. De Crystal Falls waren vooral een plaatje. Je kon er achterlangs lopen en dat vond ik wel heel erg leuk. Onderweg kwamen we nog een opstakel tegen op onze route. Een enorme hagedis, 'Monitor' zeggen ze hier, van 1,5 meter versperde de weg. Niet in beweging te krijgen. We gooiden wat takken naar zijn kop. De Monitor stak twee keer zijn tong uit en dat was het dan. Uiteindelijk heeft Frits hem met handengeklap en gejoel in beweging gekregen. Een echte bushheld!

We staan regelmatig op bushcampings en daar heb je wel kangoeroes, maar geen internet en regelmatig zelfs geen bereik om te SMS-en. De afstanden die we afleggen zijn groot en de plaatsjes die we passeren vaak klein. Daar is een pomp, een bakker en een supermarkt, maar geen internetcafé. Daarom kunnen we jammer genoeg wat minder vaak een blogbericht plaatsen en de mail lezen dan voorheen, maar ik hoop dat ik het met dit bericht weer een beetje goedgemaakt heb! (Slome internetverbinding, ongeveer 10 minuten per foto, ppfffttt!)

Australie

2009-03-07T01:18:00.019+01:00

Wij houden nu al van de Australiers. Wat een vrolijke, vriendelijke mensen. Altijd een lach en een praatje. We denken dat we hier niet voor de laatste keer komen. Het gevoel van vrijheid is enorm in dit immens grote land.

Vorige week zijn we gestart in Melbourne, een leuke relaxte stad. Een prachtig station en Federation square waar iedereen bij elkaar komt en waar moderne gebouwen het gezicht bepalen.

Sinds onze aankomst is het hier helemaal niet zo heet. We hebben nu overdag mooi zonnig weer, tussen de 22 en 25 graden denk ik, en 's nachts koelt het flink af. Het heeft zelfs een keer geregend.

We hebben wel de stille getuigen gezien van de hitte en de branden in de staat Victoria. De rillingen gingen letterlijk over mijn rug. Wat een onwaarschijnlijk verwoestende kracht heeft vuur. Zo ver we konden kijken, zagen we alleen maar bruin en zwart verbrand bos. Een walibi sprong er een beetje verdwaasd in rond.

Hoe de bossen eruit zien voor een brand hebben we ook gezien. Zo groen en mooi en een prachtige vegetatie. We hebben inmiddels ook kennis gemaakt met een aantal dieren van Australie. Koala's in een koala sanctuary. 'Die schudden we uit de boom.' Springende walibi's, grote stekelvarkens en kleurige vogels. En jawel, ook een hele grote, harige, angstaanjagende spin, in onze camper wel te verstaan. Geen idee of zijn uiterlijk bluf was, of dat het beest werkelijk gevaarlijk was. Het leek ons niet zo lekker slapen met zo'n bezoeker, dus we hebben toch maar euthanasie met de achterkant van mijn slipper toegepast.

We hebben nu een bus die ik camper durf te noemen, niet meer zo'n minibusje als we in Nieuw Zeeland hadden. Dit is echt een grote verbetering.

De zee is hier niet zomaar zee. Dit is de oceaan, zo groots. Er zijn enorme stranden, waar bijna niemand te zien is. Voor je een teen in het water steekt, zorg je hier wel dat je eerst geinformeerd bent over stroming en hongerig wild dat zich zoal in de golven zou kunnen bevinden.

Canberra is de hoofdstad van Australie. Er is een groots nieuw, modern parlementsgebouw. Het oude parlementsgebouw is bewaard gebleven zoals het was. Oud en nieuw hebben we bezocht en het was zeer de moeite waard. Frits voelde zich zeer wel thuis in de bankjes van het oude parlementsgebouw, ik in de frisse lucht op het dak van het nieuwe gebouw.

We zijn nu in Goulburn en rijden vandaag door naar Sydney. Voor maandag aanstaande hebben we kaarten gereserveerd voor het Opera House in Sydney. Een voorstelling van Roberto Fonseca, Cubaanse muziek. We verheugen ons hier erg op!

Het heeft lang geduurd voor we dit blogbericht konden plaatsen. Op veel campings is geen internet en een internet cafe is evenmin overal te vinden. Maar we blijven ons best doen regelmatig een bericht te plaatsen!

Art Deco en de Jan van Gent

2009-02-26T07:35:00.021+01:00

Via Annie's road op weg naar Napier en Jan van Gent. Annie's road was grotendeels onverhard en door wegwerkzaamheden erg slecht en ik heb schietgebedjes gedaan dat we niet lek zouden rijden met ons flutbusje. Maar het moet gezegd, het was een fantastisch mooie route! De wandeling naar de Jan van Genten voerde ons soms door zee over gladde en glibberige rotsen. We hadden ook niet verwacht dat de tips van Jacqueline ons saaiigheid zouden brengen :-)

Napier ligt aan de oostzijde van het Noordereiland van Nieuw Zeeland en is in 1931 verwoest door een aardbeving. De stad is in Art Deco stijl opgebouwd en dat werd afgelopen weekend extra luister bijgezet tijdens het jaarlijkse Art Deco weekend. De mensen hadden zich gekleed in jaren dertig stijl en verplaatsten zich in prachtige klassiekers. Er werd gebruncht aan het strand en er klonk Jazz muziek. In de lucht een airshow. Het was erg leuk dat we dit hier aantroffen.

De Jan van Genten hebben van het festijn niet veel meegekregen. Die hebben zich genesteld op een hoge rots op Cape Kidnappers. Over het strand zijn we er heen gelopen, acht kilometer heen, acht kilometer terug. We zijn de laatste tijd ongewoon sportief. Deze grote statige vogels zijn werkelijk prachtig. Op het moment hebben ze jonkies en wij troffen dan ook ouders aan, druk doende om de kroost te voeren. Er waren nog echte pluizebipsen, maar ook al grijze pubervogels, bijna net zo groot als de ouders. Deze waren aan het droogvliegen, druk wapperend met de al zeer grote vleugels.

Mount Doom hebben we tot ons grote geluk op de terugweg van Napier toch nog gezien! Zo werd de teleurstelling van vorige week weer een beetje goedgemaakt.

Vrijdag rijden we door naar Auckland en vliegen we naar Melbourne. Volgens de laatste berichten is het daar dan 38 graden. Best warm.

De exacte plannen voor Australie moeten we nog uitwerken, maar globaal ziet de route er als volgt uit: Melbourne, Sydney, door naar het noorden richting Cairns, doorsteken naar het westen richting Broome en dan afzakken naar Perth vanwaaruit we in mei via Sydney, San Francisco en Londen naar Amsterdam zullen vliegen.

Hete aarde

2009-02-20T01:37:00.024+01:00

Kokende rivieren, bubbelende modderpoelen, dampende vulkanen. Stoom komt door vele kieren en gaten uit de grond. Een lucht van rotte eieren. Overal bizarre kleuren. Gifgroene en azuurblauwe meren, soms met feloranje afzettingen langs de kant. We zagen een kanariegele plek in het water. Het leek net of er verf was gedumpt, maar ook hier is een speling van de natuur verantwoordelijk.

Ik kon er geen genoeg van krijgen. Als klein meisje was ik al gebiologeerd door foto's van vulkanen en lavastromen in de natuurboeken van mijn vader en moeder en deze fascinatie is nooit overgegaan.

Al dit moois, deze thermische activiteit, is te vinden ten zuiden/zuidoosten van Rotorua, in de Waimangu Vulcanic Valley, de Wai-O-Tapu Thermal area en in de Waikite valley. In Waikite stonden we op een camping aan een rivier met kokend water. Erboven hingen grote stoomwolken. Dit water wordt gebruikt voor de Thermal Pools bij de camping, waarbij het gekoeld wordt tot ongeveer 40 graden celsius. Wij hebben er heerlijk in rond gedobberd. Ja, en ook hier gold 'Es ist ein Heilbad kein Spielbad', dus er mocht niet gedoken en gespetterd worden.

Na deze luiheid zijn we weer in actie gekomen. We hebben de beroemdste ééndaagse tocht (trekking) van Nieuw Zeeland gelopen, de Tongariro Alpine Crossing in het Tongariro National Park. 19 kilometer lang, met tweemaal een flinke klim en daarna een lange afdaling. Het is ons gelukt! Frits met zijn zwabberende enkel en ik met een soms protesterende knie en heup. Geen twintig meer, tja. Tijdens deze tocht weer alle seizoenen gezien. Bij de start motregende het, de regen ging over in dikke mist. Dat was heel erg jammer, want dat ontnam het zicht op de vulkanen volkomen, waardoor we Mount Ngauruhoe, beter bekend als Mount Doom uit Lord of the Rings, niet hebben gezien. Er stak ook nog eens een venijnige en ijskoude wind op tijdens de klim over de kraterrand van de Red Krater, maar daarna brak de zon door en hadden we een fantastisch uitzicht op Emerald Lake en op de Rode krater.

Vandaag rusten we uit van de inspanningen van gisteren. Het is abominabel weer. Het plensregent. En de Nieuw Zeelanders maar zeggen dat het zo droog is hier...

Four seasons in one day

2009-02-14T01:36:00.016+01:00

Four seasons in one day, vier seizoenen op één dag. Nieuw Zeeland is daar berucht en beroemd om en wij hebben dit de afgelopen week op het Noordereiland ook ervaren. Stralend blauwe lucht, hoge luchtvochtigheid, miezerregen, dikke jagende mist, de hoogste temperaturen die NZ in 137 jaar heeft gekend, plensbuien, we hebben het allemaal meegemaakt.

Als je een minibusje hebt, is de combinatie van nattigheid en hitte bepaald niet ideaal, zeker niet als het ook nog eens stikt van de muggen. Om te koken moet de achterklep open, met als gevolg dat wij in één nacht veertig muggen naar de andere wereld hebben geholpen en desondanks nog volledig zijn lekgeprikt. Tot in de oren en bovenlip toe, wat een tijdelijk Botox effect opleverde. Dit heeft geleid tot Duitse dracht, namelijk sokken in sandalen. De regen slaat vooral toe op momenten dat wij willen gaan eten of als net de was is opgehangen. Alle was in het busje een plaats geven, had tot resultaat dat ons busje transformeerde in een soort Pipo de Clown en Mamaloe mobiel.

Auckland heet niet voor niets de City of Sails. Met een tocht door de haven op een zeilboot hebben wij daar even aan deelgenomen. Veel wind was er niet, dus het was meer dobberen door de haven. Auckland is de grootste stad van Nieuw Zeeland en heeft een ware skyline met een hoge televisietoren. Het is een stad waar het goed toeven is.

Nieuw Zeeland vinden wij een redelijk bedaard land en volgens mij brengt dat met zich mee dat men voor ontspanning soms extremen opzoekt om aan de saaiigheid van de dag te ontkomen. Wat te denken bijvoorbeeld van een skywalk boven op de televisietoren van Auckland?

Vanuit Auckland zijn we noordwaarts getrokken, naar het regenwoud waar de Kauribomen groeien. Indrukwekkend grote bomen op leeftijd. Naar zeggen is de oudste boom 2000 jaar oud! We hebben daar ook deel genomen aan het nachtleven. Tijdens een nachtwandeling met een gids zijn we op zoek gegaan naar de bruine Kiwi, die alleen 's nachts actief is. We hebben wel het nodige gescharrel in het donker gehoord, maar het diertje niet werkelijk gespot. Later hebben we alsnog in een zogenaamd Kiki House een Kiwi in gevangenschap gezien. In de rivier waaraan we stonden met ons busje hebben we wel zelf supergrote alen van soms meer dan 1,20m ontdekt onder de volle maan.

Helemaal naar het noorden, naar Cape Reinga, met als landmark een chique vuurtoren, zijn we toen gegaan. Daar kwamen we met het hoofd in de wolken terecht. Mooi om te zien, maar het was zeer warm en vochtig daar! Na de muggennacht zijn we daar de hoge golven van de zee ingedoken om fris te worden. Vond ik zelf behoorlijk stoer, springen in de branding terwijl het motregent.

Inmiddels zijn we van het noorden weer zuidwaarts afgezakt en nu zijn we in Orewa. We gaan in ieder geval nog meer zuidwaarts richting de vulkanen. 27 februari zullen we doorvliegen naar Australië. We zijn benieuwd wat we daar zullen aantreffen na de enorme bosbranden.

Pannenkoeken, mosselen, wijn en dolfijn

2009-02-05T06:54:00.013+01:00

Eindelijk heb ik de Lagenorhynchus Obscurus gezien!! Dolfijnen dus, springend en dansend boven de oceaan. Volgens mij is een dolfijn nooit chagerijnig. De Dusky Dolphins leven onder andere in de wateren voor de kust van Kaikoura. Met een boot gingen we op weg en hebben een groep van honderden dolfijnen gezien. Deze dolfijnen zijn bekende acrobaten en het was een spektakel om ze bezig te zien. Ze springen meters hoog en maken enorme salto's. Waarom weet men niet echt. Ik houd het er maar op dat ze het gewoon leuk vinden.

Iets minder mobiel waren de green shell mosselen. We zijn op een green shell mossel tour geweest vanuit Havelock en hebben een mosselfarm bezocht. Rustig en bedaard groeien en leven ze onder water aan koorden die daar zijn neergelaten. Daarna worden ze verorberd -door ons-. Heerlijke mosselen, ook rauw een delicatesse. Ze smaken uitstekend bij een goed glas Sauvignon Blanc.

Jazeker, want er worden druiven verbouwd in Nieuw-Zeeland, op het Zuidereiland vooral rond Renwick en Blenheim, de Marlborough wine region. Wel op zijn Nieuwzeelands soms, want ik had nog nooit een wijngaard met grazende schapen gezien. Na de longnecks ladies in Thailand, hebben we nu overigens ook longneck schapen gespot. We hebben een drietal wijnhuizen bezocht, wat bepaald geen straf was. Deze keer kon er slechts één flesje worden meegenomen en geen sixpacks voor in de kelder.

Pancakes, niet voor consumptie, want de pancake rocks zouden zeer zwaar op de maag liggen. Het zijn prachtige, gelaagde rotsformaties aan de westzijde van het Zuidereiland, in de buurt van Punakaiki. Een prachtig kustgebied, met niet alleen deze mooie pannenkoeken-rotsen, maar ook met zogenaamde blowholes, waarin met hoog tij het water hoog opspuit.

De kustwegen aan de westzijde van het eiland zijn prachtig, vooral door de vegetatie. Vaak zie je regenwoud, maar dan in een gematigd gebied op de aardbol, niet in de tropen. Zeer verrassend en heel mooi. Hier kwamen we ook nog een zeehondenkolonie tegen, fur seals. Er was een behoorlijk aantal jonkies, dat een eigen pierenbad had, eigenlijk zelfs twee pierenbadjes, met water gevulde ondiepe poeltjes in de rotsen. Ik heb erg genoten van deze badderende puppies.

We zijn ook nog in actie gekomen. We hebben een wandeling van 3,5 uur gemaakt rond het schiereiland van Kaikoura. Vooral het uitzicht over de steile kliffen was adembenemend.

Grote steden zijn hier niet. Wel hebben we Nelson bezocht. Een vriendelijke plaats in het noorden van het Zuidereiland. Ook alles hier keurig en net. Over de plaatselijke kathedraal is jarenlang gedebatteerd. Moet het een klassiek ogend gebouw worden of toch modern? Een mengelmoes is het geworden. Het is hier vaak net Nederland.

Morgen gaan we naar het Noordereiland. We zijn benieuwd of dat heel anders van karakter is. Auckland is een stad van ruim 1 miljoen inwoners. Ik vraag me af of het Zuidereiland 1 miljoen haalt.

Elfenbos, fjorden en gletsjers

2009-01-29T06:19:00.018+01:00

Elfjes bestaan! We hebben het elfenbos gezien met tere mossen, fijne varens, begroeide boomstammen, lianen. Prachtig om te zien. Dit kan alleen maar groeien als er heel veel regen valt en dat gebeurt ook.

Gloeiwormen bestaan ook. We hebben ze gezien in een grot aan het Te Anau Lake. Met een bootje gingen we de diep duistere grot in die langzamerhand een heel klein beetje minder donker werd door duizenden kleine witblauwe lampjes. Aan de zij- en bovenwanden van de grot hechten zich kleine gloeiwormjes. We moesten doodstil zijn en mochten geen foto's maken. Als gloeiwormen schrikken doen ze hun lampjes uit.

En ook sandflies bestaan! We hebben ze gezien bij Milford Sound aan de westzijde van het Zuidereiland. Wolken sandflies rond ons hoofd, op Frits' voeten, in ons busje. We konden niet buiten koken en eten en zijn met pan en al op de vlucht geslagen naar de gemeenschappelijke keuken en dining room van de camping. Deze kleine nare beestjes, iets groter dan fruitvliegjes, bijten zeer gemeen en laten vreselijk jeukende bulten na, je ligt letterlijk wakker van de jeuk, onvergelijkbaar met een muggenbeet. Dus vanaf nu sokken over de broekspijpen en bovenste knoopje dicht.

Wat is dit een mooi land. Voor de Google Earth google-aars: we zijn vanaf Oamaru langs de oostkust naar de Catlins in het zuiden gereden. Via Invercargill zijn we naar Lake Te Anau gegaan, toen naar de fjorden van Milford Sound. Van Milford Sound richting Queenstown en Lake Hawea. Van Lake Hawea noordwaarts naar de Fox gletsjer en Franz Josef gletsjer. Inmiddels zijn we aangeland in Greymouth aan de westkust.

De Catlins in het zuiden zijn prachtig. Veel boerenland en ontzettend veel schapen. In kleine dorpen staan erg veel huizen te koop en een behoorlijk aantal is gewoon verlaten, blijkbaar onverkoopbaar. We denken dat veel mensen voor hun living naar de stad trekken. De zee ontmoet aan de zuidzijde vaak stijle rotsen, het lijkt hier het einde van de wereld.

Bij onze tocht naar Milford Sound hadden we ongelooflijk geluk met het weer. In dit gebied regent het zeven tot negen meter per jaar, maar wij hadden stralende zon. Een dag later, tijdens een boottocht op de fjorden van Milford Sound hebben we het ware gezicht van dit gebied gezien: stromende regen, donkere, jagende wolken, dit tegen een decor van immens hoge rotswanden ooit gevormd door grote gletsjers. Dit was onvoorstelbaar indrukwekkend.

We rijden meestal elke dag door, het land nodigt hier toe uit. Na een misstap van Frits - over een randje - heeft hij zijn rechtervoet vreselijk gezwikt. De dag daarna zijn we mede daarom een dagje langer op de camping aan het Lake Hawea gebleven. De enkel heeft inmiddels alle kleuren van de regenboog, maar gelukkig kan hij wel voorzichtig lopen en gaat het steeds wat beter.

De Fox gletsjer en Franz Josef gletsjer, enorme ijsmassa's die diepe dalen hebben uitgesleten. Het ijs is wit, azuurblauw en zwartgrijs daar waar de gletsjer langzaam afbrokkelt. De Franz Josef gletsjer groeit tegen de verwachting in, sinds de jaren 70, waarschijnlijk door meer sneeuwval.

Marlies had het in haar reactie op de blog al aangekondigd: Nieuw Zeeland heeft de sfeer van Nederland in de jaren vijftig-zestig en dat klopt helemaal. De mensen zijn gemoedelijk en vriendelijk, alles is keurig en net en er wordt 's avonds lekker op tijd gegeten. Maar het moet allemaal wel volgens hun regels, het ruikt een beetje naar spruitjes, ruimdenkendheid is niet iets wat we met de Nieuw Zeelanders associëren.

We hebben nog ruim één week op het Zuidereiland. In die tijd zullen we de noordoost kant van het eiland bekijken. 6 februari vliegen we naar het Noordereiland.

Nieuw Zeeland, Christchurch - Mt Cook

2009-01-20T10:45:00.012+01:00

Wat een geweldige natuur! Adembenemende blauwgroene meren met op de achtergrond bergtoppen met sneeuw. Of de zee, met woeste branding. Kleine pinguïns liften met de golven mee om aan land te komen. Eindeloze vlakten, met prachtige flora, zoals lupine velden. Het weer is volkomen onvoorspelbaar. Het ene moment schijnt de zon, het andere moment bevind je je in een zware regenbui. De ene avond is bijna zwoel, de andere ijskoud, winterjack en muts zijn al weer gebruikt!

We zijn vorige week donderdag aangekomen in Christchurch op het Zuidereiland. Een vriendelijk en ontspannen stadje met Engels karakter. Er staat een grote Anglicaanse kerk, de eerste kerk na alle tempels die we hebben gezien. Vanuit Christchurch zijn we naar Banks Peninsula, het plaatsje Geraldine (!!) -ja, thuis voelde weer even heel dichtbij-, Lake Tekapo en Lake Pukaki en Mount Cook gereden om vandaag aan te komen in Oamaru, beroemd door twee penguïn kolonies, de blauwe pinguïn en de geeloog pinguïn.

Het was wel een cultuurshock, op alle fronten, de overgang van Azië naar Nieuw Zeeland. Alles is hier geregeld, overal wordt voor gewaarschuwd, voor natte vloeren, voor oneven wegdek, voor overstekende kiwis en penguïns, voor van alles wat in de Westerse wereld zeer gevaarlijk wordt geacht. Een Aziaat zou het niet eens bedenken, met zijn zessen op de brommer kan best en inderdaad, meestal gaat dat goed. Erg flauw eten en veel dikke mensen. Verder veel ruimte en relatief weinig mensen. Geen lawaai, geen brommers, geen getoeter. We hebben voor het eerst weer veel vogels gezien en 's morgens hun getjilp en gekwetter gehoord. Daar heb ik enorm van genoten.

Een klein busje, camper is een te groot woord, zal ons huis zijn tijdens onze reis hier. Dus weer kamperen, geen eigen WC, geen eigen douche en slapen op een flutmatrasje. Na wat passen en meten, zijn we inmiddels wel gewend aan onze moterhome. Jammer genoeg mag je hier nergens een kampvuur maken.

Gisteren en vandaag hadden we mijn-mond-valt-open momenten. Lake Tekapo en Lake Pukaki zijn turquoise groen, onwerkelijk om te zien. Vandaag hebben we een wandeling gemaakt door de Hooker Valley bij Mount Cook en ook dit was een sprookje, prachtige vegetatie, een heldere en besneeuwde Mount Cook en een blauwe lucht.

De komende twee weken reizen we verder over het Zuidereiland. Op 6 februari vliegen we naar Auckland op het Noordereiland. We zullen veel onderweg zijn en kunnen waarschijnlijk niet zo frequent een blogbericht plaatsen als jullie van ons gewend waren, want veel campings bieden geen internet faciliteiten.

Cambodja: Angkor Wat

2009-01-13T07:17:00.017+01:00

Het is geen straf je 44ste verjaardag te vieren tussen de tempels van Ankor. Frits had dit genoegen!

Tijdens onze reis hebben we veel mensen ontmoet die zeiden dat een bezoek aan Angkor Wat onvergetelijk is. Zij hadden allemaal gelijk. De tempels van Angkor, gebouwd tussen ruwweg de negende en de dertiende eeuw zijn van een ongelooflijke schoonheid.

Het is lastig in woorden te vatten waarom wij hier de afgelopen drie dagen zo genoten hebben. Het is het grote aantal tempels, de uitgestrektheid van het gebied waarin ze liggen, het prachtige beeldhouwwerk, soms onvoorstelbaar groot zoals de gezichten op de poorten die toegang bieden tot Angkor Thom en op de torens van de Bayon, soms weer zeer klein en delicaat zoals op de tempel van Banteay Srey. Vooral de tempels die half in de jungle liggen, zoals Ta Prohm en Preah Khan, en waar grote bomen en boomwortels dwars door en over de ruïnes heengroeien, hebben ons hart gestolen. Daar voel je je een beetje een ontdekkingsreiziger.

Met een Tuk Tuk zijn we rondgeweest, lekker met het hoofd in de wind. Wat schrijnend is, is het grote aantal zeer jonge kinderen dat door ouders of anderen erop uit wordt gestuurd om allerlei prullen aan toeristen te verkopen. Zodra de Tuk Tuk ergens halt hield, werden we belaagd.

Angkor was een hele mooie afsluiting van onze reis door Azië. Vanavond vliegen we naar Bangkok, waar we één nacht blijven. Morgen vliegen we via Sydney naar Christchurch op het Zuidereiland van Nieuw Zeeland, waar we op 15 januari in de middag arriveren. Weer een heel nieuwe episode van onze reis!

Killing Fields-Cambodja

2009-01-09T12:50:00.015+01:00

Security prison 21, S21, was ooit een school. In 1975, nadat Pol Pot de mensen uit de stad, uit Phnom Penh, naar het platteland had verdreven, werd het een gevangenis en martelinrichting. Nu is het Tuol Sleng Museum er gevestigd.

Een bezoek aan dit museum grijpt je erg aan. Je ziet de cellen van de gevangenen, je leest de verhalen over de martelpraktijken van de Rode Khmer. De gevangenen krijgen een gezicht door de honderden foto's van mannen, vrouwen en kinderen, een nummer met een veiligheidsspeld vaak op de blote huid gespeld. Je staat op de plaats waar in 1975, toen de Vietnamezen een einde aan het regime hebben gemaakt, de dode lichamen van 14 gevangenen werden aangetroffen. In de cellen waar zij gevonden zijn, hangt een foto van hun verminkte lichaam. Er waren ook rijen met hele kleine cellen, ik denk niet groter dan één bij twee meter. Frits kon er maar nauwelijks in staan. Het was een hele warme dag tijdens ons bezoek, maar hier liep kippenvel over onze rug.

Een dag later zijn we naar de Killing Fields van Choeung Ek geweest. Dit is de plaats waar aanhangers van het oude regime van Lon Nol, intellectuelen, of mensen die er intellectueel uitzagen, bijvoorbeeld brildragers en al hun familie zijn omgebracht. Er liggen nu lege kuilen, de massagraven. Er staan oude bomen die het allemaal gezien hebben. Een boom werd gebruikt om een geluidspeaker in te hangen, om de angstkreten van de mensen te maskeren. Tegen een andere boom werden kinderen geslagen. Ter nagedachtenis aan de slachtoffers is een grote stoepa, een herdenkingsmonument, gebouwd, waarin schedels van slachtoffers een plaats hebben gekregen. Als je in de stoepa staat en je ziet de schedels, dan realiseer je je dat elke schedel een verloren mensenleven vertegenwoordigt, iemand met een man of vrouw, familie, vrienden en kinderen.

Het blijft onbegrijpelijk tot hoeveel wreedheid mensen in staat zijn. De daders zijn nooit berecht en voor veel Cambodjanen is dat een groot trauma.

Vietnam: Hoi An - Hue

2009-01-05T10:51:00.006+01:00

Terwijl in Nederland iedereen de schaatsen uit het vet haalde, hadden wij hier grijs, druilerig, nat en vies weer. In Hoi An en het nabij gelegen My Son krioelde het van de toeristen, wat de feestvreugde ook niet erg verhoogde. En de was was na drie dagen nog niet droog.

Toch zijn we erop uit getrokken, gehuld in regenjas en gewapend met de Loyens&Loeff paraplu. Hoi An is een zeer charmant stadje, 'halverwege' Vietnam. Laagbouw, gele huisjes met grote zwarte vochtplekken, mos en onkruid groeit op de daken. Maar Hoi An is heel erg toeristisch. Het oude stadje bestaat vooral uit naaiateliers, souvenirswinkels, bars en restaurants.

In het nabijgelegen My Son zijn de ruines te zien van oude hindoeistische tempels. Het ligt in een prachtige heuvelachtige en groene omgeving. Hier had de regen zijn charme wel. Damp hing in de lucht, de tempels waren nat en begroeid met korstmossen en varens, maar het was absoluut niet koud. Mijn moeder zou zeggen dat het 'groeizaam' weer was.

Met de bus zijn we van Hoi An naar Hue gereisd, ten noorden van Hoi An. Het was slechts een afstand van 150 kilometer, maar als je niet harder dan 30km per uur rijdt een ook nog eens een stop inlast van 30 minuten, doe je hier zomaar 4,5 uur over.

Hue vind ik leuk. Het is een echte stad, waar mensen wonen en werken en waar toeristen slechts op bezoek zijn en niet de hele stad hebben geannexeerd. Vandaag hebben we onder een zonnige hemel de citadel bezocht en de graftomben en daarbij behorende complexen van keizer Tu Duc bezocht. Bij de citadel stond een aantal op de Amerikanen buitgemaakte tanks tentoongesteld. Volgens het bijbehorende commentaar waren deze tanks with artillery of the US equipped to puppet soldiers for raiding and killing the people.

Morgen vliegen we naar Phnom Penh in Cambodja, waar we onder andere een bezoek zullen brengen aan de Killing Fields.

Vietnam: Hanoi - Halong Bay

2008-12-31T10:52:00.017+01:00

We liepen vooraan een enorme stoet mensen, over de rode loper. Naast mij een militair met een indrukwekkend uniform. Ik voelde me net Maxima. Het licht werd gedempt en om de vier meter hield een militair de wacht. Frits zei iets tegen mij, waarop ik een por kreeg van de man in uniform naast mij en een SSST! We betraden het Ho Chi Minh Mausoleum, een voor de Vietnamezen sacrale plek. Hier ligt het gebalsemde lichaam van de grote leider van Vietnam in schemerlicht. Een hele belevenis om dit te zien.

De stilte in het Mausoleum staat in schril contrast met de enorme herrie buiten. Duizenden bromfietsen zwermen over de straten van Hanoi. Er wordt onafgebroken getoeterd. Iedereen die in Nederland het openbaar vervoer zou nemen, zit hier op een bromfiets. Het is echt ongekend. 's Morgens vroeg om 7.oou worden we gewekt door propaganda uit de luidsprekers op straat. Ja, het echte ouderwetse communisme bestaat nog.

Hanoi is een zeer levendige stad. Er zijn talrijke straatverkopers, vaak met de traditionele rieten of bamboo hoed. De waar wordt in manden gedragen of de hele fiets wordt zodanig volgeladen, dat de fiets zoek is. Iedere keer worden we vol verwachting en vragend aangekeken, of we ananas willen kopen, of water, of een taxi willen, of een fietstaxi, of T-shirts of......

De afgelopen dagen hebben we Halong Bay bezocht. Deze prachtige baai met honderden rotsen en eilandjes ligt in het Noordoosten van Vietnam. Drie dagen en twee nachten zijn we weggeweest. De eerste nacht sliepen we in een knusse hut op een mooie houten boot, de tweede nacht in een bamboo paalwoning op het strand van een klein eiland. We hadden pech met het weer. Het was bewolkt, koud, dat wil zeggen onder de 20 graden, en 's nachts heeft het geregend. De bamboo hut was daar niet helemaal op berekend. Er vielen druppels op Frits' gezicht. Halong Bay is erg toeristisch evenals de daar door ons bezochte Amazing Cave, maar het was zeker de moeite waard.

Kerst en Oud en Nieuw zijn heel anders dan thuis. Kerst leeft niet bij de Vietnamezen en Oud en Nieuw vieren zij eind januari. Dus ook voor ons gaan deze dagen redelijk ongemerkt voorbij. Alleen de skype-sessies met de familie waren erg leuk! Morgen op Nieuwjaarsdag vliegen we zuidwaarts en gaan we naar Hoi An aan de Vietnamese kust.

Aan het einde van dit jaar willen we jullie allemaal heel erg bedanken voor alle enthousiaste reacties op de blog en alle emailtjes! We merken dat we het reizen nog lang niet beu zijn, maar familie en vrienden missen we zeker, dus het is altijd leuk nieuws te ontvangen. Soms uit onverwachte hoek van vrienden, familie of collega's van wie we niet eens wisten dat ze de blog volgen. Vanuit Hanoi wensen we jullie alle goeds en een gezond en gelukkig Nieuwjaar!

Laos: Luang Prabang - Vang Vieng - Vientiane

2008-12-25T13:02:00.023+01:00

Luang Prabang

Tanden poetsen in de rivier

Vang Vieng

Vang Vieng, koken op straat

Mona Lisa onder de boeddha's

Wat Pha That Luang in Vientiane

Wat Simuang, Vientiane

Hamer en sikkel! Deze klassieke vlag wappert overal in Laos naast de nationale driekleur. Het is een communistisch land, maar als bezoeker merk je daar weinig van.

Luang Prabang en Vientiane zijn mooie, relatief rustige steden in Laos. Geen hoogbouw, dus een heel ander aangezicht dan andere steden in Azie waar de wolkenkrabbers tot hoog in de lucht reiken. Lanen, grote bomen en Franse villa's maken het tot een charmant geheel.

Maar er zijn zo ontzettend veel toeristen! Dat brengt ook minder leuke dingen met zich mee. Prijzen zijn in korte tijd omhoog geschoten, terwijl de kwaliteit vaak te wensen overlaat. Het was lastig ergens enigszins hygienisch bereid eten te vinden. Veel Laotianen maken zich niet erg druk en dat is dan misschien wel heel 'laid back' en relaxed, maar eerlijk gezegd gaat er ook wel een zekere lamlendigheid vanuit.

Het is wel begrijpelijk dat Laos op het moment zo populair is, want de natuur van dit land is wonderschoon. Niet alleen de Mekong, maar ook de bergen met hun grillige vormen zijn adembenemend. We zijn met de bus van Luang Prabang naar Vang Vieng gereisd, dat ongeveer halverwege de weg naar de hoofdstad Vientiane ligt. Hoog over de bergen gingen we, bocht na bocht en na elke bocht weer een fantastisch uitzicht. Een Laotiaanse dame voor ons in de bus kon al die bochten minder waarderen en heeft heel wat plastic zakjes volgekotst die dan vervolgens met een zwiep uit het raam in de vrije natuur verdwenen.

Vang Vieng is een verhaal op zich. De omgeving is prachtig, met bergen zoals je die ook in Zuid-China in Yunnan vindt. Daarnaast is het backpacker-paradise. Jeugd van rond de twintig van rond de wereld verzamelt zich hier om (1) stoned te worden, (2) dan met zijn allen in een van de kroegen naar antieke afleveringen van Friends te kijken en (3) -voor de heren onder hen- een pluizig iets onder aan de kin te laten staan, want er bestaat geen mannelijke rugzaktoerist meer zonder baardje. Frits is hier verbijsterd over.

Ook de weg van Vang Vieng naar Vientiane hebben we per bus afgelegd. We hadden een opdeelplaats deze keer, onder in de bus, alleen dubbelgeklapt schuifelend konden we onze plaats bereiken. In Vientiane hebben we prachtige Wats, tempels gezien. Het boegbeeld van Laos is de goudkleurige Wat Pha That Luang, waarin zich een haar en as van de heup van Boeddha zouden bevinden. Erg subtiel is deze Wat niet, maar het goud doet het wel mooi tegen de blauwe lucht. Ook al bekroop ons na maanden in Azie gereisd te hebben wel een zekere tempelmoeheid, toch hebben we ook de Wat Simuang bezocht waar de Laotianen hun geluk beproeven. Zij spreken daar hun wensen uit en als deze in vervulling gaan, brengen ze als dank felgekleurde offers, meestal van oranje Afrikaantjes.

Nu, met kerst zijn we in Hanoi in Vietnam. Een heel andere wereld dan Laos.

En dan nu de winnaars van de kerstprijsvraag! Onbetwist winnaar is Marlies. Hoewel, we zijn er niet helemaal zeker van of de vegende monnik nu een Ipod of een telefoon in zijn pij heeft verborgen. De prijs voor de meest originele inzending gaat naar Annemieke. Hoe bedenk je het bij elkaar... We hebben ook inzendingen per email ontvangen, van tante Mien, de tachtig gepasseerd. Voor tante Mien is een Monnik die pen en papier gebruikt al zeer modern. Daar zijn wij het mee eens en daarvoor ontvangt tante Mien de Prijs der Oude Glorie.

Alle prijswinnaars ontvangen een afdruk van de door hen genomineerde monnik. Het duurt nog even, dus het geduld wordt op de proef gesteld.

Monniken in Laos

2008-12-20T13:02:00.009+01:00

We zijn er inmiddels al aan gewend, de monniken in Laos met hun kort geschoren haren en oranje gewaden. In Luang Prabang hebben we veel 'novices' gezien, jonge jongens die net in het klooster zijn gegaan.

In de vroege ochtend maken de monniken blootvoets een ronde door de stad om de giften van de bevolking in ontvangst te nemen. Deze gift bestaat uit een kleine portie 'sticky rice', kleefrijst. Frits is 's morgen vroeg uit de veren gegaan om deze rondgang te zien. Om 5.45u was hij paraat, omdat de monniken volgens de boekjes rond 6.00u starten. Maar ook monniken slapen uit, de eersten verschenen rond 6.30u. Zelf heb ik het jammer genoeg niet gezien, want ik ben voor het eerst in onze reis ziek geweest van het eten, maar Frits had gelukkig hele mooie plaatjes gemaakt.

De monniken zijn niet van gisteren en hebben zeker aansluiting met de dag van vandaag. Ter gelegenheid van de komende kerst hebben wij een kerstprijsvraag:

Welke monnik op de foto's heeft duidelijk de brug naar het heden geslagen?

De winnaar krijgt een foto van betreffende monnik. Over de uitslag wordt niet gediscussieerd en zeker niet gecorrespondeerd.

De dag voor kerst vliegen we van Vientiane in Laos naar Hanoi in Vietnam. De kerstdagen zullen we in Hanoi doorbrengen.

Mekong

2008-12-16T09:48:00.021+01:00

Het was nog mooier dan we hadden gehoopt: de boottocht over de Mekong van Houei Sai in het noordwesten van Laos naar Luang Prabang. Het is nog zo puur, de oevers, de bergen met dichte jungle, de kleine dorpjes die daarin liggen verscholen. Soms is de rivier breed, dan weer wat smaller en her en der steken scherpe rotsformaties uit het water. We zagen kinderen spelen langs de oevers en vissers hun netten ophalen. Af en toe passeerden we andere houten boten. Het was absoluut één van de hoogtepunten van onze reis.

We voeren op een houten boot, met comfortabele stoelen, wat erg prettig is omdat het een tweedaagse tocht was. Slechts acht gasten waren er op de boot, inclusief onszelf. Verder een schipper, een gids en nog eens zeven mensen plus een baby, waarschijnlijk familie van de schipper.

Het was bovendien uitermate gezellig aan boord, omdat het goed klikte met de andere gasten. Bijvoorbeeld Christina en Robert, Duits, maar werkend en wonend in Singapore. We hebben ook erg gelachen met een Australisch couple, een eindje in de vijftig. De man, Peter, was het type Crocodile Dundee.

Onderweg hebben we een aantal keren aangelegd. Het meest interessant was het bezoek aan een afgelegen dorp, waar geen souvenirsstalletjes zijn en de bewoners nog gewoon hun dagelijkse dingen lijken te doen op een manier zoals het al generaties lang gaat. De kinderen hebben vaak hele ernstige koppies, ze moeten al erg jong volwassen zijn. De meisjes krijgen hun eerste kind meestal op vijftien- of zestienjarige leeftijd. Gelukkig hebben we ook nog ondeugende kleine jochies met katapult gezien.

We hebben ook een zeer toeristisch dorp bezocht, bekend vanwege de snake-whisky. Van kleefrijst wordt er een zeer sterk goedje gebrouwen, de lao-lao. Vervolgens vangt en doodt men een slang, krult hem in de fles, waarna de fles wordt afgevuld met de lao-lao. Voor de liefhebber.

Wat minder interessant vonden we de Pak Ou grotten, vol met kleine boeddha's. De reisgidsen geven hoog op over deze bezienswaardigheid. Heel erg oneerbiedig gezegd leek het er een beetje op dat wie ergens nog een boeddha had liggen hem dan maar in de grot een plaats had gegeven.

Gisteren zijn we na twee dagen varen, waarbij we in Pakbeng hadden overnacht, in Luang Prabang aangekomen. Een mooie relaxte stad. We hebben wel het idee dat we hier eigenlijk een paar jaar te laat zijn, want Laos is blijkbaar 'hot' en wordt overspoeld met toeristen. Door de aaneenschakeling van restaurants en guesthouses heeft het zijn oorspronkelijkheid wel wat verloren en dat is jammer.

We blijven hier nog drie nachten en gaan dan per bus naar Vang Vieng, een tocht van zes uur. Ik ben benieuwd hoe de Laotiaanse bus bevalt.

Gouden driehoek

2008-12-12T15:40:00.016+01:00

We wilden gewoon een auto huren, maar het werd een 'truck'. Dat bleek de enige auto die én beschikbaar én betaalbaar was. We vonden het prima. Het was voor ons ook een beetje nostalgie, omdat het dezelfde auto is als we in Afrika hadden, nu alleen met een open bakkie.

Met deze truck rijden we nu al een paar dagen door het noorden van Thailand. Voor de liefhebbers van aardrijkskunde, de route is: Chiang Mai, Mae Sariang, Mae Hong Son, Pai, Fang, Tha Ton, Mae Sai, Chiang Saen (bij gouden driehoek, het drielandenpunt van Birma, Thailand en Laos) en tot slot Chiang Khong op de grens met Laos.

Het is een prachtige route, bergachtig, veel jungle afgewisseld met landbouw en kleine dorpjes. In deze omgeving wonen ook andere volken dan de Thai, bijvoorbeeld het Karen volk. Deze mensen hebben ooit bedacht om de vrouwen ringen om hun nek te doen om op deze wijze hun nek op te rekken. Heel bizar. We hebben een dorp bezocht en deze vrouwen ontmoet bij de stalletjes waar zij hun zelfgemaakte shawls en andere handycraft verkopen.

Vandaag hebben we de weg vlak langs de grens met Birma gevolgd. Zeker drie militaire controle posten zijn we gepasseerd, want in dit gebied wordt zeer veel gesmokkeld en ook de grens met Birma (Myanmar) kent haar gevoeligheden. Sinds vandaag zijn we illegaal in Thailand, want ons visum is verlopen. Het is namelijk goedkoper bij de grensovergang een boete voor twee dagen overschrijding te betalen, dan het visum te verlengen. Bij de controles vandaag bleek onze illegaliteit geen probleem, niets anders dan de beroemde Thaise glimlach was ons deel.

Morgen gaan we naar Laos. De grens wordt gevormd door de rivier de Mekong, die we per boot zullen oversteken om in Laos te komen. Vanaf zondag reizen we per boot in twee dagen over de Mekong naar Luang Prabang, naar zeggen de mooiste stad van Laos.

Sukhothai

2008-12-06T13:20:00.010+01:00

Tempels en boeddha's, we hebben er vandaag veel gezien in een prachtige setting in de oude stad van Sukhothai. Zeer fotogenieke omgeving, moeilijk om een keuze te maken voor de blog.

Gisteren zijn we vroeg in de avond in Sukhothai, ongeveer 500 km ten noorden van Bangkok, aangekomen. Het was een lange reisdag. Eerst de skytrain in Bangkok, toen een stukje met de taxi naar het noordelijke busstation in Bangkok, gevolgd door 8,5 uur met de bus en toen nog een klein eindje met een open taxi, een soort pick-up truck met bankjes achterin.

Van Marlies hoorden we dat mijn nicht Ylse morgen, 7 december, in Bangkok is! We lopen haar dus net mis, wat een pech.

We wilden vanmorgen vroeg op pad, maar om 6.30u was ik echt nog volledig in de andere wereld. Daarom gewoon rond 10.00u vertrokken naar de 'old city' van Sukhothai. Daar liggen in een parkachtige omgeving tientallen tempels, soms omrand met vijvers vol met lotusbloemen. Op de fiets hebben we al dit moois op ons gemak verkend. Ik vond het een heerlijke dag. Kijken, plaatjes maken, stukje fietsen, lekker eten. Het leven kan zo mooi zijn.

Morgen vertrekken we met de bus naar Chiang Mai in het noorden van Thailand, ongeveer vijf uur rijden.

Bangkok

2008-12-02T13:37:00.010+01:00

Wij zijn nu in Bangkok, volop in het nieuws door de bezetting van beide luchthavens door aanhangers van de People's Alliance for Democracy. Wij zijn hier afgelopen zondag zonder problemen met de bus uit Koh Chang aangekomen. Tot nu toe merken wij in de stad niets van de onlusten. Daar lijkt de 81ste verjaardag van de koning op 5 december het leven meer te beheersen dan de politieke strubbelingen. Alles lijkt zich op dit moment te concentreren rond de luchthavens. Onze slaapzakken en andere spullen maken dat van dichtbij mee. Die hebben we immers opgeslagen in het bagagedepot op de internationale luchthaven.....

Wat ons tot nu toe in het dagelijkse leven erg is opgevallen, is dat de Thai niet inhoudelijk op kritiek ingaan. Een klacht over een bedorven fles wijn? Er wordt een brede lach gepresenteerd, en dat is het dan. Erg moeilijk te vatten voor ons Westerlingen. In de kranten lezen we dat de huidige politieke situatie moeilijk is op te lossen, omdat compromissen sluiten niet iets is wat men beheerst. De Thai heeft altijd gelijk. Rondkijkend op straat kunnen we ons daar nu iets bij voorstellen. We horen net op de TV dat de blokkade zal worden opgeheven naar aanleiding van een uitspraak van de rechter! Spannend hoe dit zal uitpakken.

Inmiddels hebben we ons ook bekwaamd in Thais Engels. Het klinkt een beetje zoals Kwik, Kwek en kwak in Duckstad. Een 'sandwich with egg' is 'euh sanewi wi ee'. Niet eenvoudig te verstaan, we blijven oefenen.

Gisteren hebben we praktische zaken geregeld zoals het aanvragen van een visum voor Vietnam. Verder zijn we 'voor weinig' de trotse eigenaren geworden van een mini laptop, een Asus EEE, nog geen kilo zwaar. Ideaal dit speeltje! We hebben al geskypt met mijn ouders en dat was superleuk.

Vandaag hebben we het Groot Paleis en de Wat Phra Kaeo (tempel) bezocht. Glitter en glim! Frits blijft een protestantse jongen en bromt 'gij zult u geen gesneden beeld voor mijn aangezicht maken'. Nu dat gaat hier echt niet op. Honderden boeddha's, gouden daken en fel gekleurd mozaik, het is een heel schouwspel. De beroemde Wat Pho herbergt een reusachtig beeld van een liggende boeddha. Het beeld is 45 meter lang en 15 meter hoog. De tempel is zelfs wat krapjes voor deze boeddha. Ik vond hem wel errug groot.

Stoere mannen

2008-11-28T09:12:00.011+01:00

Mijn duikbuddy.

Thomas, onze onderwatergids.

Deze Amerikaan beheerst het visserslatijn uitstekend.

Plaatjes zijn leuker dan kale teksten over bezette vliegvelden. Zeker plaatjes van stoere mannen op de boot. Frits en ik zijn drie keer met de boot weg geweest en hebben in totaal zes duiken gemaakt. Opvallend was het hoge gehalte kale, stoere mannen aan boord met een bepaalde omvang. Ik heb daar iets mee :-)

Het duiken was spannend en mooi. Ik heb geen foto's van ons in uitrusting, want als iedereen het water ingaat en later weer opduikt, is het spitsuur op de boot. Pak, flessen, gewichtgordel, vinnen, duikbril, check-dubbel-check. Het duiken is iedere keer een nieuwe ervaring. Het zicht was hier bij Koh Chang door de hardere wind en de hogere golven slechter dan op Bali. Dat betekent dicht bij elkaar blijven onder water. Veel vissen, zeeslakken, morenen en prachtige koralen. Een volledig andere wereld dan boven water.

Luchthaven Bangkok bezet

2008-11-27T06:55:00.004+01:00

Op dit moment is het vliegveld van Bangkok bezet door demonstranten en wij krijgen veel vragen van thuis wat dit voor ons betekent.

Gelukkig vliegen wij niet eerder dan half januari van Bangkok naar Nieuw Zeeland. We hopen dat de situatie dan weer enigszins genormaliseerd is. Tot die tijd reizen wij over land naar het noorden van Thailand, dan per boot over de rivier de Mekong vanaf de grens van Thailand naar Luang Prabang in Laos. Vanuit Laos gaan we naar Hanoi in het noorden van Vietnam, dat wordt wel vliegen, over land blijkt niet te doen. Daarna zakken we langzaam af naar het zuiden van Vietnam en dan door naar Cambodja. Vanuit Cambodja vliegen we in januari terug naar Bangkok. Dat zijn onze plannen in vogelvlucht, maar we hebben eerder gemerkt dat gaandeweg plannen nog wel eens willen wijzigen.

Zondag aanstaande gaan we vanuit Koh Chang met de bus naar Bangkok. Uiteraard blijven we uit de buurt van het vliegveld en de parlementsgebouwen. Waarschijnlijk zal dat toch wel afgezet zijn. We hebben gelukkig al een boeking voor een hotel in Bangkok, want ik kan mij voorstellen dat de hotels door de toestanden op de luchthaven nu vol zitten. We kunnen het nieuws hier volgen, want we hebben in het huisje TV met onder andere BBC en Deutsche Welle (DW) en houden de situatie dus in de gaten.

Voor het toerisme in Thailand is deze situatie een ramp. Het was hier al heel erg rustig, maar men had nog de hoop dat het met de Kerst zou aantrekken. Ik denk dat ze dat nu wel kunnen vergeten. Heel treurig voor de mensen hier.

Lui in Koh Chang

2008-11-20T12:26:00.013+01:00

Blauwe zee, kleine eilandjes, witte stranden, watervallen en woeste jungle. Koh Chang is een prachtig eiland en nog redelijk ongerept. Alleen de westelijke kuststrook is echt ontwikkeld voor toeristen. Het weer is prachtig, soms zelfs wel erg heet, dik boven de 30 graden.

We hebben een leuk, klein huisje en een brommer waarmee we al een groot deel van het eiland hebben verkend. De jungle begint direct langs de weg en lijkt onherbergzaam. Op een foto is dat dichte woud niet goed te vatten.

We hebben ook gebruik gemaakt van onze PADI die we op Bali hebben gehaald en gisteren 2 duiken gemaakt. Leuk en spannend om weer te doen. Het was prachtig onder water, mooie riffen en heel veel visje. Het zicht was niet optimaal. Door de wind waren er redelijke golven en dat beinvloedt het zicht onder water.

We zien hier op Koh Chang heel veel blanke mannen, vaak op zijn minst in hun fifties of sixties, met een heeeel jong Thais meisje aan de arm. Ook wel jongere blanke jongens met een Thaise vriendin. Van die jongens waarvan je je kunt voorstellen dat het thuis misschien niet helemaal lukt om aan de vrouw te komen. Soms lijken man en meisje happy met elkaar, maar veel vaker stralen ze iets treurigs uit. We hadden niet verwacht dat ook nu nog in 2008 zoveel heren hier op zoek zijn naar een vrouw.

We blijven hier nog ruim een week en trekken dan noordwaarts, eerst naar Bangkok. Daar moeten we ook wat praktische zaken regelen, zoals de verlenging van ons visum voor Thailand en het aanvragen van een visum voor Vietnam.

Van Nepal naar Thailand

2008-11-14T07:15:00.013+01:00

Veiligheid is geen issue in Nepal.

Thailand! Na Nepal is dit voor ons het paradijs. Geen stank, weinig vuil langs de weg, minder luchtvervuiling, normaal verkeer en vooral veel minder lawaai. Nepal was een hele ervaring, maar na bijna 3 weken vonden we het wel mooi geweest.

Nepal Airlines heeft haar reputatie van 'reliable unreliable' helemaal waar gemaakt! Nepal wilde ons niet zomaar laten gaan. We zijn met ruim 8 uur vertraging vertrokken. Op het vliegveld was het grote chaos. Ieder nadeel heb z'n voordeel. Het heeft ons ongelooflijk veel lol opgeleverd met een Canadees van Nederlandse ouders, Bill Dykstra, voor ons Willem, want zo heet hij eigenlijk. Willem is wat ouder dan wij en heeft veel gereisd in zijn leven, vooral ook in dit deel van de wereld. Hij kon er zeer smakelijk over vertellen, maar kon zich ook nog na al die jaren en ervaringen verbazen over wat erom hem heen gebeurt.

In Bangkok zijn we 1 nacht gebleven. Op het vliegveld hebben we onze winteruitrusting, zoals donzen slaapzakken, winterjack en dikke kleren opgeslagen, zodat we heel wat minder kilo's hebben te dragen bij onze reis de komende 9 weken door Thailand, Laos, Vietnam en Cambodja.

Vanuit Bangkok zijn we met een uitstekende bus, met airco en zelfs een toilet (in Nepal stopt de bus langs de kant van de weg en moet je je plek maar ergens achter een struik -indien aanwezig- zien te vinden) naar het eiland Koh Chang gereden. Deze reis werkte bijna therapeutisch. Koel, rustig rijdend, zonder claxon(!) zoevend over de weg. We werden weer een beetje mens. Op Koh Chang hebben we een leuk klein huisje gehuurd.

Tijdens onze laatste dagen in Nepal hebben we onder andere Bakthapur bezocht, ook een plaats met vermelding op de werelderfgoedlijst. Prachtige tempels, met vooral prachtig kunstig houtsnijwerk. Op deze tempels zie je vaak erotische taferelen. Ik probeer mij voor te stellen hoe dat in een Nederlandse protestantse kerk zou staan.

In Nepal worden de mensen na overlijden gecremeerd, waarna de as door een heilige rivier wordt meegevoerd. Op de oever van de rivier in Bakthapur zagen we het tafereel dat daar aan vooraf gaat. Familie en vrienden hadden zich verzameld en het lichaam lag ingepakt in doeken op de oever. Indrukwekkend om dit te zien.

De komende 2 weken zijn we op Koh Chang. Daarna reizen we via Bangkok naar het noorden van Thailand.

Bardia - boerendorpen en wilde beesten

2008-11-09T09:50:00.023+01:00

Vijhonderd kilometer met de lokale bus dwars door Nepal, naar het westen waar (Royal) Bardia National Park ligt. Het 'Royal' is er afgevallen, sinds de koning van Nepal nog slechts een lintknipfunctie heeft en de maoisten het voor het zeggen hebben.

Het bleek weer een heel avontuur. We waren afgelopen zondagmorgen nog maar net op weg, toen we om 10.00u kwamen vast te zitten in een grote wegopstopping. Onze vriendelijke medepassagiers informeerden ons over de reden: de avond ervoor rond 18.00u had een dodelijk ongeval plaatsgevonden en de plaatselijke bevolking had de weg geblokkeerd om schadevergoeding af te dwingen bij de bestuurder. Dit blijkt een veel voorkomende praktijk. Bij onenigheid, ook bij bijvoorbeeld echtelijke ruzies, wordt de weg geblokkeerd om de eigen argumenten kracht bij te zetten. Wij hadden nog geluk, want na 1,5 uur kwam de boel langzaam in beweging. Bij de lunch stond onze bus naast de nachtbus van dezelfde maatschappij. Deze mensen hadden de hele nacht vastgestaan. Later passeerden we deze nachtbus, hij stond met pech langs de weg. Was het toch nog onze lucky day, ondanks dat we pas na 18 uur reizen onze bestemming bereikten.

In Bardia hadden we een eenvoudig huisje in een leuke tuin, midden in het Nepalese boerenland. Een volledig ander gezicht van Nepal dan we in Kathmandu hebben gezien. Het boerenleven dat we daar zagen deed ons denken aan de verhalen van vroeger van onze vaders en moeders. Kippen en geiten scharrelen op de keurig aangeveegde erven met degelijke oude waterpomp, varkens knorren buiten, ossen worden voor de ploeg gespannen. In de velden spelen de kinderen met veel kabaal verstoppertje en als ze toeristen zien roepen ze enthousiast 'Namaste!', de Nepalese groet, die je overal hoort. Zo mooi.

We hebben te voet, per boot en op een olifant de jungle verkend op zoek naar de wilde dieren! Altijd was er een goede gids bij. De 'Elephant ride' was geweldig! Op twee olifanten gingen wij samen met 2 Canadese dames op stap. Beide olifanten waren moeder en mama gaat niet op stap zonder baby olifant. Dus gingen we op weg met beide moeders en de kleintjes renden mee. Vooral geweldig bij het oversteken van de rivier. De baby's verdwenen volledig onder water! We konden ook niet langer dan een uur op pad, want dat kunnen de baby pootjes niet aan en dan beginnen ze te huilen. Onze gids heeft voorgedaan hoe dat klinkt, heel aandoenlijk.

Bij de voettocht moesten we ook rivieren oversteken en ook daarbij heb ik mijn voeten droog gehouden. Het Nepalese leger patrouilleert nog veelvuldig in Bardia en we kwamen een patrouille van 4 militairen tegen. Of ze mij naar de overkant moesten dragen? An offer you can't refuse!!

Ja, en dan die tijger, want daar gingen we toch voor. Die hebben we niet gezien, alleen zijn sporen....

Maar wat hebben we wel gezien: 1 neushoorn, 3 wilde Aziatische olifanten, 1 otter, 2 crocodillen, tal van Bambi hertjes, apen en heel veel vogels in een prachtig landschap van bossen, rivieren en rivierbeddingen en vlakten met manshoog gras. Wat hebben we verder gezien: onnoemelijk veel bloedzuigers die we van onze schoenen en broek moesten wegmeppen. Schade is beperkt gebleven tot allebei 1 beet. Kan geen kwaad, maar toch geen feest. Er is hier veel minder wild dan in Afrika en dat wisten we ook. Het gebied heeft onder andere erg geleden onder de burgeroorlog. De mensen hier hopen dat de wildstand weer aantrekt nu de oorlog verleden tijd is.

Nu zijn we na een weer erg vermoeiende terugreis aangekomen in Kathmandu. Gisteren gelukkig geen vertraging, de reis duurde 'maar' 13 uur. Wel in een veel gaardere bus dan op de heenweg met minder comfort. Op het laatst weet je niet meer hoe je zitten moet. Ook hier is de 'r' in de maand, want allebei zijn we ongelooflijk verkouden met keelpijn en we hoesten wat af. Dat zal wel weer slijten.

Woensdag 12 november vertrekken we met de naar zeggen meest onpunctuele, edoch goedkoopste luchtvaartmaatschappij, Royal Nepalese Airlines, naar Bangkok. Vandaar uit reizen we door naar Koh Chang, een eiland in het zuidoosten van Thailand, waar we twee weken pas op de plaats maken in een klein huisje van een Nederlander.

Kathmandu

2008-11-01T16:00:00.001+01:00

De grens oversteken van Tibet naar Nepal doe je niet zomaar. Een brug over een diepe valei vormt de grens. Deze brug en de weg vanuit Nepal die ernaar toe leidt, was volledig vol met vrachtwagens, die kop aan kont, twee rijen dik, de hele boel blokkeerden. Wij moesten dus met bagage en al na passeren van de brug, ruim vijf kilometer lopen, om vervoer te vinden dat ons naar Kathmandu kon brengen. Een groot deel van deze weg was zand en stenen, en twee keer stroomde een rivier over de weg, die dan met een smalle planken 'brug' zonder leuningen moest worden bedwongen. Gelukkig uiteindelijk een jeep gevonden, die we konden delen met twee aardige Poolse dames en die ons langs een hobbel en gaten weg, maar met prachtige uitzichten over de valeien en rijstvelden, naar Kathmandu heeft gebracht. Eenmaal aangekomen in Kathmandu waren we op z'n zachts gezegd heel erg moe.

Dan Kathmandu, hoofdstad van Nepal. Herrie, onnophoudelijk getoeter van Suzuki taxis en bromfietsmotors, stank, jonge hippies met rafelige baardjes, oude hippies met grijs piekhaar, straatkinderen, chaos en drukte. Maar hier zijn ook de geneugten. Blijkbaar is Kathmandu 'in' en door de vele toeristen zijn er ook veel op toeristen gerichte voorzieningen, die wij erg waarderen na ons bezoek aan Tibet, China en Indonesie. Zo hebben wij voor het eerst sinds ruim twee maanden een heerlijke fles rode wijn gedronken en prima Italiaans gegeten. Niet erg Nepalees-authentiek, maar stiekem wel erg genieten. In ons hotel hebben we een balkonnetje, en het ligt aan een redelijk rustige binnenplaats. Voor het eerst sinds lange tijd hebben we weer gewoon eens een paar dagen wat gelezen en verder weinig gedaan.

Deze week hebben we Durbar Square in het centrum van Kathmandu bezocht. En Durbar Square in Patan, een stadje dat tegen Kathmandu aanligt. Deze pleinen met al hun tempels staan op de Werelderfgoedlijst. Het is dan ook prachtig, al die pagodes, met vaak zeer fijn en kunstig houtsnijwerk. Een heilige stier stond het allemaal rustig aan te zien. Voor ons was het moeilijker rustig rond te kijken. Nep-asceten wilden voor geld met je op de foto, taxi- en riksja-rijders wilden ons steeds naar een andere plek brengen. Als we in onze reisgids lazen, werden we belaagd door tal van heren die als onze gids wilden fungeren. Dan de verkopers van dolken, fluiten, armbanden, suikerspinnen, ansichtkaarten, kleurstoffen et cetera! En niet te vergeten de wat smoezelige types die 'smoke hasj, marihuana' in je oor lispelen. Begrijpelijk dat de mensen een living willen maken, maar de praktijk is dat je er gewoon gek van wordt. Recept: volledig negeren, zelfs geen 'no' zeggen, onsympathiek, erg doeltreffend.

De zogenaamde Monkey Tempel, hoog boven op een heuvel van Kathmandu, was vooral door de vele apen, honden en duiven een heel gezellig festijn. Je zou er de prachtige stoepa bijna door vergeten.

De markten in Kathmandu zijn veelkleurig, vooral door de bloemenstrengen, vaak van Afrikaantjes, in verband met het Tihar of Deepavali feest, het feest van het licht, dat deze dagen uitbundig wordt gevierd.

We vertrekken zondag 2 november naar het natuurpark Bardia in het Zuidwesten van Nepal. Per publieke bus (12 uur), vliegtuig was onbetaalbaar. Dat wordt dus weer een heel avontuur. Ons is verzekerd dat we een plaats in de bus hebben, niet op de bus... In Bardia gaan we op een olifant, per boot en ter voet(!) op zoek naar zoetwater dolfijnen, tijgers, neushoorns en heel veel vogels. We komen 8 november weer terug in Kathmandu en nemen op 12 november het vliegtuig naar Thailand.

Van Lhasa naar Nepal - De Friendship Highway

2008-10-25T12:13:00.022+02:00

Onze chauffeur (links) met onze gids Sam (rechts)

Het was een roerige week. Zondag 19 oktober zijn we vertrokken voor een 6-daagse tocht van lhasa via de Mount Everest naar Kathmandu in Nepal. We hebben prachtige kloosters bekeken, indrukkendwekkende routes afgelegd op een hoogte van minimaal 4000 meter, waarbij bij het passeren van bergpassen regelmatig de 5000 meter werd overschreden. We hebben de route afgelegd met een Toyota Landcruiser, met chauffeur en gids, omdat wij in Tibet niet zelfstandig mogen reizen.

De kloosters hebben we bezocht in Gyantse en Shigatse. Bij het klooster in Gyantse, de Pelkor Chode, staat een wonderschone mandala, de Kumbum. Het is een prachtig wit bouwwerk met rijke versierselen met daarin 108 tempels en 100.000 beelden. Erg leuk om iedere keer een tempel binnen te gaan en te worden verrast door wat je daar weer aantreft.

Het Tashilumpo klooster in Shigatse vormt een heel dorp. Er zijn huizen waar monniken wonen en tempels en lange gangen die langs honderden beelden voeren. Het is zoveel, zo barok. Wat te denken van de Maitreya tempel met een bronzen boeddha van 26 meter hoog en 11 meter breed? Imposant, maar wel heel erg groot. Hiervan heb ik geen foto. Er moest een dermate hoog bedrag voor worden neergeteld dat de lol eraf ging. Ook monniken is het materialisme niet vreemd.

Het aantal monniken neemt in alle kloosters af. Tegenwoordig hebben toekomstige monniken een soort vergunning nodig en daarvoor worden ze gescreend door de Chinese overheid. Overtuigde Tibetanen voelen daar niet voor en zo lijkt het 'monnikschap' langzaam uit te sterven.

Het letterlijke hoogtepunt was de Mount Everest, het hoogste punt ter aarde, 8844 meter en 43 centimeter. Wij hebben de Mount Everest, hier Qomolango genaamd, mogen aanschouwen vanaf het Mount Everest basecamp op 5200 meter. Zo indrukwekkend, onvoorstelbaar. Een zeer spitse top, die niet eens eenzaam boven de rest van de bergen uitsteekt, want de Everest wordt in de Himalaya vergezeld door vele andere toppen van ver boven de 8000 meter.

Wat voor ons heel bijzonder was, is dat de sneeuwgrens hier zo hoog ligt. Geen sneeuwballen gooien dus, zelfs niet op 5000 meter. Bomen groeien nog op 4000 meter, in deze tijd met prachtige herftskleuren, net als thuis bij jullie.

Tot op zekere hoogte hebben we ook kennis gemaakt met de elementen. Boven de 4000 meter begon de ijle lucht ons vooral 's nachts parten te spelen. Je slaapt gewoon slechter, terwijl wij heel goede slapers zijn. Frits heeft 1 nacht vreselijke hoofdpijn gehad. Ook is het moeilijker om te ademen, vaak schakel je over op ademen door de mond, wat een keel als schuurpapier oplevert. En dan de wind bij ons bezoek aan het basecamp. Hard, ijskoud, snijdend! We werden bijna omver geblazen. Ik was oh zo blij met mijn Afrika muts en mijn dikke donsjack dat ik de hele tropen door heb meegezeuld.

Tijdens onze tocht hebben we veel kleine dorpen gezien. Deze mensen die hier leven hebben zo'n volledig ander leven dan wij. Veel armoede, slechte sanitaire voorzieningen. Kinderen langs de weg zien er vaak erg vervuild uit met vervild haar en kleding die nooit gewassen lijkt te worden. Met landbouw en het houden van schapen en geiten en ook wel yaks, wordt in het levensonderhoud voorzien. Op de meeste plaatsen in Tibet is geen of nauwelijks verwarming. Wat we wel gezien hebben, is dat de mest van dieren wordt gedroogd en als brandstof wordt gebruikt. Maar zelfs nu al, nu de winter nog niet is begonnen, dragen mensen binnen gewoon dikke jassen. Wij ook. Toen we in Gyantse gingen eten, had ik in het restaurant gewoon mijn dikke winterjack aan, het was steenkoud binnen.

Maar wat we ook hebben gezien en waar Frits met glinsterende ogen naar heeft gekeken, is hoe verse noodles, strengen pasta, werden gemaakt. De kok viel aan op een dikke streng soepel deeg. Kneden, drukken, trekken, het deeg kreeg er flink van langs. Op het laatst was het deeg zo soepel, dat hij er dunne slierten van kon trekken, die vervolgens in heerlijke bouillon verdwenen. Dit smaakte echt onvoorstelbaar goed!

Inmiddels zijn we in Kathmandu in Nepal. We zijn aan het uitpuffen, zeker ook van gisteren. We moesten op ouderwetse wijze de grens oversteken. Daarover het volgend bericht!

Lhasa - Potala en kloosters

2008-10-18T08:05:00.032+02:00

Hoog boven Lhasa torent de Potala. Lang geleden woonde hier de Dalai Lama, maar hij mag het Potala niet meer betreden. Hij is in ballingschap in India. De Potala is een heilige plaats voor de zeer gelovige Tibetanen die soms dagenlang reizen om de tempels in de Potala en de Jokhang tempel aan het centrale plein in Lhasa te bezoeken. Het Budhisme wordt hier zeer intens beleefd. De mensen op leeftijd hebben zeer getekende gezichten met diepe groeven en rode blos. Ik vind het mooi om te zien. Het zegt mij meer dan een gefacelift hoofd, waar de kuiltjes in de wangen inmiddels achter de oren zijn verdwenen.

Dit is geen vrij land. Het is een bezet land en wij merken dat de mensen dat hier ook als zodanig ervaren. Politie en militairen zijn alom aanwezig. Militairen houden op hoeken van straten de wacht onder een parasol. Bijvoorbeeld een parasol van Budweiser bier. Een absurd gezicht. Voor ons bezoek aan Tibet hadden wij een speciale vergunning nodig, een permit, die op het station, bij bezoek van het Potala paleis, bezoeken aan kloosters elke keer weer wordt gecontroleerd. Voor de onlusten hier eerder dit jaar gebeurde dit niet.

Wij hebben de Potala, het Ganden klooster en het Sera klooster bezocht. Het is niet te vergelijken met iets wat we ook maar ooit gezien hebben. In het Ganden klooster mochten we zien hoe de gezamenlijke gebeden door de monniken werden gezongen. Dit klooster ligt op 4700 meter. We hebben daar de kora gelopen, een bedevaartsroute rond de berg waarop het klooster is gelegen. Dat moet volgens de voorschriften linksom, dus met de klok mee. Zo'n wandeling is een opgave op deze hoogte, maar we hebben het goed gered. Het is een rare gewaarwording dat je bij alledaagse dingen, zoals een stukje lopen, al gauw buiten adem bent. Tot nu toe hebben we verder gelukkig geen symptomen van hoogteziekte.

De gebeden zijn zeer belangrijk voor de Tibetanen. Deze worden onder andere op vlaggetjes geschreven die wapperen in de wind of krijgen een plaats in cylinders, klein en groot, die voortdurend worden rondgedraaid, altijd met de klok mee.

De lucht is hier tot nu toe strakblauw en van de vele uren zon wordt nuttig gebruik gemaakt. Bijvoorbeeld door water te koken door een opstelling van twee glimmende schermen die de zon zodanig weerkaatsen dat de ketel met water wordt verhit. Het duurt op deze manier ongeveer 20 minuten om het water aan de kook te brengen.

In het Sera klooster zagen we een enorme rij mensen staan wachten die allemaal de zegen wensten te krijgen van de "rode protector" (beschermer). De kleuren rood en geel, de kleuren van Budha, overheersen en geven een prachtig beeld.

Morgen vertrekken we voor een 6-daagse reis, die ons onder andere langs het Mount Everest basecamp zal leiden. Daar zullen we boven de 5200 meter slapen in een tent. Een heel avontuur vinden wij. We gaan met een jeep, met chauffeur en gids. Een gids is overigens verplicht, wij mogen hier niet zelfstandig rondreizen.

Van Xian naar Tibet

2008-10-15T11:32:00.016+02:00

Van Beijing met de nachttrein naar Xian, waar een heel leger ons te wachten staat, het terracotta leger. Geheel in stijl hebben we overnacht in de gebouwen waar eens de soldaten van het Chinese leger bivakkeerden. Xian is beroemd vanwege het terracotta leger dat in 1974 door een boer bij het graven van een put werd ontdekt, maar de stad zelf is ook zeker een bezoek waard. De grijze stadsmuur, de grijze huizen en de grijze daken geven een bijzonder karakter aan de stad. Kleurt mooi met het overal aanwezige rood.

Op het grote station van Xian tussen een wirwar van roepende verkopers van allerlei tours naar het terracotta leger, hebben we zelf de plaatselijke bus, lijn 5 (306) gevonden. We waren de enige witneuzen. Bij elke halte riep ik: "Nu zijn we er!". Frits heeft mij 5 keer verzekerd dat we toch echt tot de eindhalte moesten wachten.

Van reizigers onderweg hadden we gehoord dat zij het terracotta leger teleurstellend vonden. Dat vind ik onbegrijpelijk. Het aanzien van de massaliteit van de "warriors" het eigen karakter van elk gezicht en postuur, de wapens die ze eens droegen en de paarden, dit alles gemaakt door 500.000 mensen, wij vonden het zeer indrukwekkend.

Van Xian zijn we naar Xining gevlogen, waar we de trein naar Lhasa in Tibet hebben genomen. Nog nooit in China hebben we ons zulke 'aliens' gevoeld als in de wachtruimte op dit station. We werden vol verbazing en onophoudelijk aangestaard. Een heel aparte ervaring.

We hadden een 'hardsleeper' coupe. Dit wil zeggen een coupe voor 6 personen. Wij hadden geluk. De coupe hoefde slechts te worden gedeeld met 2 jonge vriendelijke Chinezen die halverwege de reis hun eindbestemming hadden bereikt, en 1 illegaal zonder kaartje voor een hardsleeper, maar waarschijnlijk voor een gewone stoel, die ergens halverwege de nacht wegsneakte.

Het traject naar Lhasa is adembenemend mooi en ligt voor een groot deel ver boven de 4500 meter. Het hoogste punt is 5065m. Het Tibetaans plateau, omrand door hoge, besneeuwde bergen, rivieren die overal lijken te ontspringen. En niet te vergeten de grote kuddes met yaks.

Het was een zeer lange reis, 26 uur, maar het was het waard!

De afgelopen week is nogal intensief geweest en de hoogte van Lhasa (3600m) eist ook zijn tol, dus vandaag hebben we heeeeeel rustig aan gedaan. Dat wordt ook van alle kanten aangeraden om de acclimatisering zo soepel mogelijk te laten verlopen. Gelukkig had Marlies ons per luchtpost al een zakje extra energie gestuurd :-)

Beijing of gewoon Peking

2008-10-09T11:34:00.025+02:00

Het Plein van de Hemelse Vrede, de Verboden Stad, het Zomerpaleis van de keizers, de Chinese muur, Bird's Nest en gewoon de lange uitgestrekte straten waar geen einde aan komt: er is zo veel te zien in deze stad.

We waren hier deels tijdens de Golden Week, de nationale feestweek. Gelukkig is het Plein van de Hemelse Vrede heel erg groot, dus het kon al de Chinese toeristen herbergen, met nog een paar witneuzen erbij, zoals wij. Enorm druk dus, soms benauwend, maar wel een belevenis op zich. Het plein is ruim met grote Stalinistische gebouwen erom heen. Ik krijg er een oostblok-gevoel van. Dit is de plaats waar in 1989 de studentenopstand was en de beroemde foto van de student-voor-de-tank is gemaakt. Van dat alles vind je hier niets terug. Mao is nadrukkelijk aanwezig, die student niet.

In het verlengde van dit plein, ligt de pracht en praal uit een heel andere tijd. De Verboden Stad van de keizers, adembenemend door de prachtige gebouwen en de mooie pleinen. Naast de grootsheid, moet je hier oog voor detail hebben. Er zijn overal fijne schilderingen en tekeningen. Restauratie heeft hier naar mijn smaak niet altijd goed uitgewerkt. De Chinezen hebben een ander idee van herstel dan wij. In plaats van het oude zoveel mogelijk te behouden en te herstellen, wordt het oude gesloopt en vervangen door iets geheel nieuws, wat lijkt op hoe het vroeger zou moeten zijn geweest. De zachte fresco-achtige tinten van de schilderingen zijn vaak vervangen door de harde kleuren van het Chinees-Indisch restaurant zoals we dat in Nederland ook kennen. In het Zomerpaleis vonden we wel nog een prachtige lange overdekte galerij, met meer dan 10.000 prachtige tekeningen, gelukkig nog met de verfijning en details van vroeger. Deze zomer residentie van de keizers ligt aan een prachtig meer. Was vast fijn toeven daar.

Dan het nieuwe Beijing! Wij kennen de verhalen van Annemieke's bezoek van 14 jaar geleden. Een ding is zeker: alles is nu anders. Bijvoorbeeld bij de bank. Wij moesten via de bank een bedrag overmaken naar een Tibetaanse reisoperator. Dit begon met een keurige ontvangst bij de bank en hulp in het Engels bij invullen van het overschrijvingsformulier. Wij kregen een nummertje voor het loket, oproep in het Engels om bij het loket te komen, het meisje achter het loket sprak Engels. Ongelooflijk! En dit alles met Zwanenmeer achtergrond muziek (of muzak)! En verder: de putten stinken nog wel, maar de straten zijn brandschoon. Er wordt wat afgeveegd hier, daar kunnen we in Nederland een voorbeeld aan nemen. Als je in Nederland met plassen, moet je een restaurant in, hier zijn overal openbare toiletten, die in het algemeen best schoon zijn. Er zijn zelfs star-ratings voor!

Bij het nieuwe Beijing horen ook de Olympische Spelen 2008. We zijn op weg gegaan naar het Bird's Nest, maar kwamen niet verder dan het Heras-hek, of kloon daarvan, dat het hele terrein afschermt. Men is bezig alle barakken et cetera af te breken en het terrein was niet toegankelijk. Wat een pech.

Op de fiets door Beijing is ook een hele belevenis. De Beijingnezen vonden het een rare gewaarwording ons op de fiets aan te treffen in het drukke verkeer. Maar wij Hollanders zijn wel wat gewend op de fiets! Fiets was alleen niet aan ons gewend, want made in China, de ketting rolde er drie keer af tot hij brak... Het laatste stuk dus steppend door Beijing. Op de fiets op zoek geweest naar een medische post, want Frits heeft vocht in zijn elleboog. We hebben ons rotgezocht, maar uiteindelijk SOS International gevonden met een keurige Engels sprekende arts. Frits heeft medicijnen gekregen en het vocht in zijn elleboog wordt voor de zekerheid onderzocht.

Gisteren de Chinese muur! Het was daar heerlijk rustig, onze eerste 'rustige' ervaring in dit land. Geen stralend weer, maar heel zacht, gedempt herfstweer, een beetje mistig. Was wel heel sfeervol, maar het uitzicht was beperkt, wat jammer was. Geweldig om zelf op de muur te lopen, er komt geen einde aan, hij verdwijnt aan de horizon.

Vanavond gaan we met de nachttrein naar Xian, beroemd vanwege het terracotta leger. Op maandag reizen we met de trein naar Lhasa in Tibet.

Van die dingen...

2008-10-08T16:10:00.006+02:00

Even een berichtje tussendoor over allerlei zaken. Van onze vrienden Vera en Richard die wij in Sumatra aan het Toba meer hebben ontmoet kregen wij een leuke foto van ons gezamenlijk etentje, die ons inziens niet mag ontbreken op de blog. Leuk om daaraan weer even terug te denken. We hebben er erg goede herinneringen aan.

We zijn inmiddels alweer bijna een week in Beijing en zullen daar eind van de week nog uitvoerig over berichten. Wat ons tot nu toe in China erg is opgevallen is dat het overal boter bij de vis is, oftewel You pay now jah! Op het terras soms zelfs bij de bestelling: eerst betalen voordat ze ook maar iets voor je gaan halen.

Vandaag heb ik de kans gekregen om mijn goede vriend Payter weer eens in levende lijve te spreken. Dat deed ons beiden erg goed. Payter gaat langzamer vooruit dan hij heeft gehoopt en dat is erg zwaar. Binnenkort zal hij weer onder het mes moeten en daar ziet hij natuurlijk erg tegen op. Payter wij leven met je mee en spreken je snel weer!

En last but not least is Regine afgelopen week peettante geworden van Isabella. Een hele mooie baby van Jacqueline en Bianca. We hebben een hoop foto's gekregen, maar het is natuurlijk wel heel moeilijk dat je zover weg bent wanneer er zoiets prachtigs gebeurt.

Bijzondere ontmoetingen

2008-10-05T12:24:00.011+02:00

Eigenlijk hoef je in China geen toeristische sites te bezoeken. Ga gewoon de straat op, kijk rond, geniet of gruwel.

Het is prachtig de mensen en hun gewoonten te observeren. Vaak erg leuk en verbazingwekkend, omdat er dingen gebeuren die 'bij ons' niet gebeuren. Bijvoorbeeld met hand en beitel kauwgom van het plaveisel bikken of -openlijk- slapen onder werktijd. Een park in Shanghai telde op een zonnige zondag minimaal tien bruidsparen voor een fotoshoot. En niet te vergeten, overal worden foto's gemaakt. Van elkaar uiteraard, maar leuker nog is op de foto met Aliens, dat zijn grote blonde witte buitenlanders.

Ook vaak dingen die wij gewoon vies vinden en waar we niet aan kunnen wennen. Het gebeurt bijvoorbeeld nog steeds regelmatig dat kinderen midden op straat plassen en poepen. Veel kinderen hebben een broek aan waarvan de achternaad niet is dichtgestikt. Lekker makkelijk: hurken, billen komen bloot en hup! Annemieke had ons dat al voorspeld op grond van haar Beijing ervaring 14 jaar geleden.

Wij hebben een selectie gemaakt!

Shanghai

2008-10-02T04:54:00.016+02:00

Een week zijn we nu in Shanghai. Wat een stad! De stad verandert elke dag. Oude wijken verdwijnen als sneeuw voor de zon. Blinde muren, diepe bouwgaten en veel hijskranen. Hoog, hoger, hoogst en glimmend zijn de norm voor de nieuwe hoogbouw die er voor in de plaats komt. Als je door de oude wijken loopt die je nu nog tussen de hoge torens aantreft, word je bijna een beetje weemoedig dat al die knusse oude huizen en daarmee de geborgenheid lijkt te verdwijnen. Misschien is dat wel te romantisch gedacht en zijn de mensen blij met de nieuwe huizen met betere -sanitaire- voorzieningen. Ik weet het niet.

Shanghai heeft de Expo 2010 toegewezen gekregen en is daar zeer trots op. Dit is mede aanleiding voor de continue verbouwing van de stad. Het Expo gebied waar de landenpaviljoenen een plaats zullen krijgen, is niet zo ver van het centrum van de stad. We zijn naar het 'Verstedelijkingsmuseum' geweest met maquettes van de toekomst en zo te zien moeten ook hier weer veel mensen hun huis uit om elders onderkomen te vinden.

Annemieke is afgelopen dinsdag weer naar huis vertrokken. Ik ben nog steeds slecht in afscheid nemen en vond het moeilijk haar uit te zwaaien. Het was uitermate gezellig en voor ons was zij ook de link met thuis.

Deze week is de Golden Week, de nationale vakantieweek voor de Chinezen. In de stad is het daarom extra druk. Op Nanjing Road, de Kalverstraat van Shanghai, ziet het letterlijk zwart van de mensen. Shop till you drop! Onvoorstelbaar dat dit een communistisch land is. Als je door de winkelstraten loopt, lijkt het kapitalisme hier te zijn uitgevonden. Maar toch, ook het rode boekje is te koop, weliswaar niet in de chique winkelstraten, maar op de antiekmarkt. Frits heeft een exemplaar gekocht en vond daarin nog een klein zwartwit fotootje van -wellicht- de vorige eigenaar.

De Chinezen zijn in onze beleving bijzondere mensen. Wij gaan daar nog een apart bericht aan wijden. Absoluut vriendelijk en behulpzaam, vaak onhoffelijk. In ons ' stamrestaurant' worden we heel gastvrij ontvangen. Bij het kopen van een oplaadbare openbaar vervoer kaart werden geholpen door een ontzettend aardige Chinese jongen die prima Engels sprak. Maar wij zijn ook met veel misbaar, lawaai en wapperende handen uit een taxi gezet. Een verliefd stelletje werd met een grote straal water uit een dikke tuinslang van hun plekje gejaagd. Het beruchte rochelen en spugen bestaat nog, maar is volgens Annemieke wel veel minder dan 14 jaar geleden, toen zij Peking heeft bezocht en zij uit moest kijken dat een en ander niet op haar schoenen belandde. De kinderen zijn plaatjes, vooral de meisjes, die allemaal eigenwijze, kleine staartjes hebben, waar ik maar moeilijk af kan blijven. Elke dag gebeurt er iets waarover wij ons verbazen en dat is een van de redenen waarom wij deze reis maken!

Annemieke blikt terug

2008-09-28T05:05:00.006+02:00

Een goede week geleden vertrok ik naar China met een missie. Ik moest namelijk antwoord krijgen op de volgende vragen:
- Hoe gaat het met Frits en Regine?
- Neemt het geflirt van Regine met de lokale mannelijke bevolking zorgelijke vormen aan?
- Is Frits inderdaad - soms - rustiger geworden?

Het volgende kan ik daarover melden.
Het gaat echt goed met hen, ze zijn gezond, ontspannen en hun relatie is er alleen maar beter op geworden. Ze vormen een geolied team. Voor Frits is Regine nog steeds het middelpunt van de wereld en dat is heel bijzonder als je op wereldreis bent.
Ze hebben wel een metamorfose doorgemaakt. Op sandalen, Regine met een staartje, onopgemaakt, Frits met een driekwart broek waarmee hij thuis niet dood gevonden zou willen worden, ongeschoren. Heerlijk.
Regine wordt door de Chinezen vanuit de ooghoeken begluurd, maar ik maak me geen zorgen. Gisteren riep ze nog naar een opdringerige Chinese dame (do you want a watch?) ' Don' t touch my husband!'
Frits is echt - iets- rustiger geworden. Hij roept weliswaar regelmatig: ' ik begrijp die mensen gewoon niet!' En is oprecht verbijsterd over de communicatieproblemen die hij hier ondervindt. Maar zelfs bij het weggestuurd worden uit een taxi (met een wuivend handje) bleef hij kalm. Op een zeer druk plein gisteren verklaarde hij hoe dit hem lukt: ' ik denk de Chinezen weg en dan gaat het best goed'. Knap toch?

Kortom: ik kan met een gerust hart terug naar huis. Frits en Regine, bedankt voor de gezellige tijd en nog heel veel plezier op jullie wereldreis!

Liefs, Annemieke

Annemieke in Hong Kong

2008-09-24T16:22:00.010+02:00

Bezoek!! Annemieke reist 10 dagen met ons mee en we genieten daar enorm van. Fijn om weer iemand 'van thuis' te zien, kaarten en cadeautjes te krijgen van vaders en moeders en de verhalen over het vaderland te horen. Wat wij bijvoorbeeld niet wisten, is hoeveel meer mensen onze blog lezen dan wij ons realiseren. Leuk idee is dat en wij voelen ons vereerd. Ook dat het qua actualiteit in de zomer van 2008 gewoon weer komkommertijd was, met uitzondering dan van de Olympische Spelen.

Wij hebben hier in Hong Kong onze eerste typhoon -orkaan- meegemaakt. Een nummer 8!! Iedereen op kop en allerlei voorzorgsmaatregelen. Klinkt heel spannend, maar voor ons Hollanders was het niet meer dan een stevig windje en flink wat regen.

Op typhoondag hadden wij een bezoek aan Disneyland Hong Kong gepland. Het was nog mooi rustig weer, het was droog, niet te heet, prima. Maar, er was een typhoon aangekondigd, hetgeen aanleiding was voor het sluiten van alle buitenattracties. Complete onzin volgens ons.

Hong Kong is ongelooflijk vol, er zijn heeeel veeeeel mensen hier. Zeker 's avonds kun je over de hoofden lopen. Het is ook zeer Chinees van karakter, wij vinden minder Engelse invloeden terug dan verwacht. Morgen vertrekken wij met zijn drieen naar Shanghai. Wij zijn erg benieuwd naar deze stad en de verschillen met Hong Kong.

Eten in Hong Kong en Macau

2008-09-22T12:37:00.007+02:00

Zoals jullie allemaal kunnen zien is de keuken hier een feest voor de echte liefhebber! En lekker vers!

Hong Kong

2008-09-19T08:41:00.006+02:00

Hong Kong, shopping, science fiction, dynamiek and 24x7, dat zijn termen die bij je bovenkomen als je in deze stad bent. De oppervlakte is klein, dus gebouwen rijzen hoog de lucht in. Voor voetgangers zijn er verschillende niveaus om de stad te doorkruisen, op de stoep langs de drukke straten of via een uitgebreid netwerk van loopbruggen. Het is erg warm met een zeer hoge luchtvochtigheid en we hebben al twee hevige plensbuien ondergaan.

Het is hier anders, heel anders, dan in Indonesie, want hier wonen Chinezen met zeer andere gewoonten. Hardwerkend, maar minder elegant en voorkomend dan de Indonesiers.

Ons hostel is zeer in stijl met deze stad. Hoog, vol, klein, met kamertjes aan superwarme galerijen. Zo wonen de miljoenen in deze stad en wij doen even met hen mee.

Zondag komt Annemieke! Wij halen haar van de HK luchthaven en zien erg uit naar haar komst en de verse berichten uit Nederland.

Eindelijk nieuwe foto's!!

2008-09-16T06:23:00.004+02:00

Petronas tower - KL

Kuala Lumpur!! Wij zijn hier veilig aangeland, weer zonder koffer, maar die is inmiddels gevonden -zeggen ze-. Een moderne stad, met supersnelle internetverbindingen. We hebben ons dus vanmorgen helemaal uitgeleefd en onze oude berichten over Java en Bali opgeleukt met vele mooie plaatjes. We hopen dat jullie ze ook mooi vinden.

Vandaag gaan we KL bekijken, morgen aan het einde van de middag vliegen we door naar Hong Kong.

PADI en mensen onderweg

2008-09-13T10:54:00.004+02:00

Juf Tessa

Na een intensieve 6 dagen hebben we onze PADI Open Water gehaald! Dat betekent dat we nu zelfstandig mogen duiken tot 18 meter diepte. Vanmiddag de eerste zelfstandige duik zonder juf Tessa, maar met gids en twee andere gasten gemaakt. Het was prachtig. Onder andere een school tonijn boven ons gezien die in spiraalvorm rondzwom.

We hebben onderweg al veel leuke mensen ontmoet. Die mogen nu wel eens genoemd worden. Zoals Richard en Vera, een leuk Nederlands stel met wie we 2 zeer genoeglijke avonden hebben doorgebracht aan het Toba Meer op Sumatera. Richard, Vera wij verheugen ons erop jullie weer te zien als we terugkomen!

Dan Sam en Lindsey uit Hawaii, die we in Yogyakarta hebben ontmoet op een tour naar de Prambanan. We hebben erg met ze gelachen. Sam, Lindsey thanks for the lovely evening we spent in Via Via in Yogha!

2 jonge studenten, Estrade uit Frankrijk en Karim uit Marokko. We hebben met hen de Bromo en de Ijen vulkaan bedwongen. Estrade, Karim, thanks for all the fun we had and all good tips for our journey in China!

Dat is een van de leuke dingen van onze reis, mensen ontmoeten uit allerlei verschillende windhoeken van de wereld.

Maandag 15 september vliegen we naar Kuala Lumpur, blijven 2 nachtjes en gaan woensdag door naar Hong Kong. Daar treffen we Annemieke op zondag!

Onder water

2008-09-08T12:32:00.003+02:00

Wij zijn letterlijk onder water op Bali. We hebben duikles! PADI Open Water is de officiele naam. We hebben een Nederlandse duikinstructrice, Tessa, die erg aardig is en super degelijk. Elke dag huiswerk. Dat betekent vele pagina's leerstof doorploeteren, vragen maken etc. Daarnaast natuurlijk de praktijkervaring: oefeningen doen in de zee.

We hebben eerst een proefduik gedaan om te kijken of we het wel leuk vinden. Ik vond het eerst supereng, maar daarna kwam de rust en daarmee het rondkijken en genieten van al het moois onder water. Al met al lange, intensieve dagen. Als alles goed gaat, hopen we donderdag het examen te halen.

Foto's! Dat lukt ons dus niet hier op Bali. De verbindingen zijn te traag om foto's op de blog te zetten, wat jammer is, want we hebben prachtige plaatjes van de Borobudur, Prambanan, de Bromo vulkaan, de Ijen krater en nog veel meer. Ik ga in Hong Kong deze foto's bij de oude berichten plaatsen, dus jullie houden de illustraties tegoed.

We vinden het erg leuk dat steeds meer vrienden een reactie achterlaten op onze blog! Het doet ons goed van jullie te horen. Wij zijn namelijk ook benieuwd hoe het met jullie gaat!

Dansen op de vulkaan

2008-09-03T10:31:00.007+02:00

Dampende en rokende vulkanen, pruttelende zwavelbronnen, adembenemende uitzichten. De afgelopen dagen waren enerverend, maar hebben ons prachtige ervaringen opgeleverd.

We hebben de Bromo vulkaan op Oost-Java bezocht, met tegen de achtergrond een andere vulkaan, de Semeru, die de hoogste berg van Java vormt en elke 20 minuten nog een enorme dikke rookwolk produceert. Uit de krater van de Bromo komen ook voortdurend dikke witte wolken omhoog. Het uitzicht op deze vulkanen was van een onwerkelijke schoonheid, of je naar een mystiek schilderij kijkt.

We moesten er wel wat voor over hebben. De tocht van Yogha naar de Bromo vulkaan nam in totaal 12 uur tijd in beslag. In een klein busje, gelukkig wel met airco en ruimte voor de benen. In dit busje erg leuke mensen ontmoet, een Amerikaans stel en Karim en Estrade, jonge, zeer ondernemende studenten uit Frankrijk. De volgende morgen opstaan om 3.30u en om 4.00u de berg op met een jeep om de zon te zien opkomen over de Bromo-vulkaan. Daarna door met de jeep naar de voet van de Bromo en hup omhoog naar de kraterrand lopen in de hitte. Elke reisgids zegt dat het vreselijk koud is bij de Bromo. De Indonesiers waren inderdaad helemaal ingepakt met mutsen, handschoenen en poncho's. Om 5.00u in de ochtend was daar nog wel wat voor te zeggen, maar om 7.00u liep het zweet ons al weer langs het lichaam.

Een uurtje ontbijten en douchen en hup busje weer in, deze keer een ongelooflijk gaar geval zonder airco. Nu ruim 5 uur reizen naar een guesthouse in de buurt van de Ijen krater, ook op Oost-Java. Dat guesthouse, Arabica, was prut, maar andere overnachtingsmogelijkheden waren er niet in de buurt. De volgende ochtend om 3.45u opstaan, na een nacht van voortdurend geroep van de luidspeakers van de lokale minaret, want het was de eerste dag van Ramadan. De plaatselijke Christenen lieten dat niet op zich zitten en elk uur klonk er venijnig klokgelui dwars doorheen.

Met het gare busje naar de Ijen krater. Naar de kraterrand was een wandeltocht van ongeveer 1,5 uur, voortdurend klimmen, het grootste deel van het pad was zeer stijl omhoog. Het was mistig, nattig en we hoopten dat het de moeite waard zou zijn, want de klim was erg zwaar.

En het was de moeite waard. Een krater, gevuld met blauwgroen water met aan de waterkant knalgeel zwavel. Dit wordt gedolven door kleine, sterke, taaie mannen, die met manden van 80kg op hun schouder de berg aflopen. Dit in zwaveldampen die giftig zijn. Hun levensverwachting ligt rond de vijftig jaar.

Daarna met het gare busje door naar de veerpont tussen Java en Bali en op Bali met het openbaar vervoer naar Pemuteran, omdat er nergens een taxi te bekennen was. Bussen hier zitten nooooit vol! Er kan altijd nog wel iemand bij, met tassen, met bundels hout etc. Frits zat helemaal ingebouwd, maar hij is al wat rustiger geworden -soms- en heeft het netjes doorstaan.

In Pemuteran, in het noordwesten van Bali, hebben we 2 weken het huis van Monica en Jan gehuurd, om even pas op de plaats te maken en onze reis naar China verder voor te bereiden. Het is een heerlijk en sfeervol huis.

Yogyakarta

2008-08-29T08:04:00.005+02:00

Met de meest luxe trein zijn we van Jakarta naar Yogyakarta gereisd. De rugleuning van mijn stoel was lam, overal enorme barsten in de ramen, maar veel beenruimte en het was bovenal een leuke ervaring.

"Yogya" is beroemd vanwege haar vele Becakrijders, de fietstaxis. Wij hebben het oudste mannetje uitgezocht -hij bleek 60- en hebben ons de hele stad rond laten rijden. Het was een hele klus voor hem, maar hij vond het prachtig. Op straat ontstond er ook roering, want mensen moesten vreselijk lachen dat wij met z'n tweeen in die Becak geperst zaten. Dat is zo leuk hier, het is een erg vrolijk volk.

Ons bezoek aan een sigarenfabriek in Yogyakarta was zeer de moeite waard. Frits heeft verlekkerd gekeken naar de "longfillers" die daar met fijne dameshandjes werden gemaakt, maar bestemd waren voor de export, zodat wij ze niet konden kopen. Er was zelfs niets te ritselen, wat ongebruikelijk is voor dit land. Voor onze becakrijder mooi klein doosje sigaartjes gekocht. Hij glom van oor tot oor.

Als je in Yogya bent, staat altijd een bezoek aan de Hindoeistische Prambanan tempel http://commons.wikimedia.org/wiki/Category:Prambanan en de Boedhistische Borobudur tempel http://nl.wikipedia.org/wiki/Borobudur op het programma. Beide vonden wij zeer indrukwekkend!

Wat een belevenis op zich was, was de uitvoering 's avonds van het Ramayana ballet tegen de achtergrond van de Prambanan. Verhaal: Sita wordt geschaakt door rivaal van Rama, Rama boos, gedoe om Sita terug te krijgen, dat lukt, Sita moet haar purity aantonen aan Rama door op brandstapel te gaan staan, ze blijft heel en mag blijven. Lindsey, een dame uit Hawai die wij hebben ontmoet, vatte het als volgt samen: "You burn when you are raped". Na de voorstelling volgde niet zozeer een applaus, maar stormde iedereen het toneel op, om met de sterren op de foto te gaan. Erg vermakelijk!

Morgen gaan we met een minibus richting de Bromovulkaan. 11 uur rijden, dus dat is even afzien.

1 september gaan we door naar Bali, waar we 2 weken zullen blijven. Verder hebben we besloten om eerder naar Hong Kong te reizen dan we eerst hadden bedacht. Dit om daar meer tijd te hebben om het visum voor China te regelen, wat nog een enorm gedoe is, omdat wij Tibet willen bezoeken en China over land willen verlaten. Dat zijn complicerende factoren bij de visumaanvraag, maar het schijnt allemaal wel te kunnen.

De internet verbindingen in Yogya zijn uit hetzelfde tijdperk als de Borobudur, dus foto's opladen lukt bijna niet. Die houden jullie van ons tegoed. Als troost wel weblinks erop gezet.

Sunda Kelapa

2008-08-23T14:02:00.005+02:00

Kinderen in de haven van Sunda Kelapa

Overal ligt afval.

Prachtige houten schepen.

Rijk en arm.

Sunda Kelapa, de oude haven in wat ooit Batavia was. Prachtige houten schepen en zeer vriendelijke mensen. Maar ook enorme stank, volledig gebrek aan hygiene, veel vliegen en ander ongedierte en primitieve leefomstandigheden. Het was goed ook dit aspect van deze enorme stad, Jakarta, te zien. De tegenstellingen zijn enorm. Dat is ook goed zichtbaar op bovenstaande foto. Eenvoudige huisjes met op de achtergrond grote wolkenkrabbers.

Wij zijn er rondgeleid door een aardige Indonesische meneer, die het gebied goed kent. Hij sprak wat Nederlands. Wat mij opvalt is dat de mensen die in toch wel erbarmelijke omstandigheden leven, in het algemeen veel levensvreugde uitstralen. Overal werden we vriendelijk begroet, mensen zwaaien en zijn trots als je een foto van hen maakt. Er hangt geen dreiging in de lucht. Heel anders dan het gevoel dat we in Afrika hadden. Het heeft veel indruk op mij gemaakt, al realiseer ik mij wel dat je niet weet wat er dicht onder de oppervlakte leeft.

Wat ons verder opvalt is dat de gegoede mensen in Indonesie niet buiten komen. Buiten is voor de armen en behoeftigen. De rijken stappen van hotel in de taxi, gaan richting shoppingmall, doen hun inkopen in de airco, gaan met de taxi naar het restaurant etc. Buiten is een heel andere wereld. Dat wij wel naar buiten gaan wordt dan ook erg vreemd gevonden. We zijn ook hier weer een bezienswaardigheid.

De afgelopen dagen hebben we in Jakarta in een hotel gezeten waarbij ook 2 diners inbegrepen waren. Voor de overigens uitstekende diners had men zich extra moeite getroost. De tafel was mooi versierd en er was een menu op naam voor ons gemaakt. De eerste keer hebben Mr. en Mrs. Frederick heerlijk gegeten, de tweede keer was deze eer voorbehouden aan Mr. en Mrs. Senderbosch. Het blijft moeilijk...

Morgen gaan we om 8.00u met de trein naar Yogyakarta. Ongeveer 8 uur reizen. Ons eerste treinavontuur, waar we ons op verheugen.

Jakarta

2008-08-21T16:53:00.003+02:00

Frits tot inkeer.

Vleermuizen

Mesjid Istiqlal

De Mesjid Istiqlal is volgens de Indonesiers de grootste moskee in Zuidoost Azie en kan duizenden mensen herbergen. Wij hebben er een prive rondleiding gehad van een allervriendelijkste dame. Frits moest zich wel in een lang gewaad hullen. Een hoofddoek hoefde ik niet op. De enorme trom op de foto bovenaan wordt gebruikt voor de oproep tot gebed. Tegenover de moskee ligt de kathedraal.

Volgens de reisgidsen moet je Jakarta vooral links laten liggen. Niets te zien, vol, vervuild. Maar wij genieten van deze bruisende stad. Het verschil met de steden op Sumatra is enorm. Moderne gebouwen, snelwegen, maar ook nog kleine straatjes met kleine huisjes. Moderne shopping malls met airco liggen naast straten met kleine eetstalletjes op een soort bakfiets.

Op de markt troffen we allerlei dieren in kooitjes aan. Apen, schildpadden, slangen en ook deze reuzevleermuizen. Ja, het is hier heel anders dan in Nederland. De verkeersdrukte is enorm, maar op een of andere manier heeft ook dat zijn charme.

Morgen gaan we naar het oude Batavia deel van de stad. Daar zijn nog oude Nederlandse huizen, een ophaalbrug en een oude haven. Zondag reizen we met de trein door naar Yogyakarta. Een treinkaartje reserveren bleek nog een hele kunst. Loket was eerst niet te vinden, toen we het gevonden hadden stond er een enorme rij en moest je een formulier invullen dat alleen in het Indonesisch was gesteld. Een aardige gepensioneerde meneer die bij de Amerikaanse ambassade had gewerkt was zo vriendelijk ons daarbij te helpen en uiteindelijk hebben we het kaartje bemachtigd.

Chicken trek voor Chicken Little

2008-08-18T13:24:00.009+02:00

Padang Cuisine is de specialiteit van West Sumatra. In een Padang restaurant is geen menukaart. Je krijgt gewoon een hoeveelheid bakjes met allerlei heerlijkheden voorgezet. Je betaalt wat je eet. De rest gaat terug.

Op mijn verjaardag hebben we 's avonds heerlijk bij een Padang restaurant gegeten. We kregen op een gegeven moment gezelschap waar we helemaal geen zin in hadden. Een potentiele gids voor Bukitt Lawang, de plaats waar we de volgende dag heen zouden gaan om de orang oetans te zien. Frits heeft hem vakkundig afgepoeierd: " We don't go to Bukitt Lawang, too many apes there" .

De volgende dag werden we keurig op tijd opgehaald door de chauffeur die we hadden geregeld voor vervoer van Medan naar Bukitt Lawang. We rijden de stad uit en er stapt nog een passagier in. Jawel, de gids van de avond ervoor. Toeval? We zullen het niet weten. Ik heb er wel erg om moeten lachen. We hebben hem de business maar gegund en als gids genomen.

We zaten in de Jungle Inn en dat was inderdaad zo goed als in de jungle. Riet gevlochten muren, ruwe planken als vloer, een dikke koude waterstraal als douche en een muis of iets anders dat aan onze tas heeft geknaagd. Maar, wel een eigen waterval en balkon met hangmat!

Gisteren hebben we een korte tocht door de jungle gemaakt. Volgens de gids hadden we gekozen voor de "Chicken Trekking" omdat we maar een halve dag wilden en niet de tweedaagse tocht met overnachting in de jungle. Meer dan genoeg voor Chicken Little, want ik ben nog niet helemaal vrij van "valangst" na de eekhoorn attack. Wij hebben op deze chicken trekking erg gezweet en orang oetans gezien! Geweldig hoe die door de bomen slingeren! Ook moeder orang oetan met baby.

Afgelopen nacht waren wij oh zoo blij dat we niet in de jungle overnachtten! Zwaar onweer en stortregens. Ons huisje hield het niet op alle plekken droog, maar gelukkig lekte het niet boven ons bed.

Jarig en Blik op de Weg

2008-08-15T14:26:00.010+02:00

In bad en meteen de afwas doen. Danau Toba.

Wij.

Danau Toba

De was, spelende kinderen en de ferry. Danau Toba.

Rijstvelden in de buurt van Danau Maninjau.

Lieve mensen, vandaag ben ik 40 jaar oud geworden en jullie hebben mij niet vergeten! Dank voor alle SMS-jes en emails. Op dit soort dagen mis ik mijn familie en vrienden, dus dat doet goed. Frits had voor mij een verjaardagstaart geregeld en ik voelde mij vanmorgen daardoor meteen "echt jarig" .

Vandaag weer een heel avontuur beleefd. We zaten voor mijn gevoel in een aflevering van Blik op de Weg. Maar dan wel een aflevering met hele hoge kijkcijfers. We hadden een busje geregeld voor vervoer van Danau Toba naar Medan op Sumatra. In zo'n busje worden dan 7 passagiers geperst. De bagaga wilde er eerst niet in. Vond ik erg grappig. Duwen, trekken, ze zijn er een half uur mee bezig geweest. Het is gelukt.

Op weg. Met een voortdurend toeterende chauffeur. Ik heb getimed. De claxon is hooguit 15 seconden achter elkaar stil geweest. We gingen dus toeterend, drukkend door het verkeer. Inhalen op wegen zo druk als de A4 maar dan tweerichting verkeer. Het verschil met Nederland is alleen dat al het verkeer een beetje inschikt. Een beetje naar links een beetje naar rechts, ertussen, drie auto's naast elkaar, vier auto's naast elkaar. Maar het lijkt net of ze snorharen hebben om te voelen hoeveel ruimte ze nodig hebben. Meestal gaat het goed.

De afgelopen dagen hebben we ons aan het Toba Meer verder bekwaamd in de kunst van het nietsdoen. Gezwommen, gelezen en genoten van de ongelooflijk ontspannen sfeer. De mensen zijn buitengewoon vriendelijk en kunnen zo stralend lachen, dat je gewoon ook moet lachen. Het is de droge tijd. Het regende elke avond. Maar hier geeft dat niet, want onder een afdak kun je dan heerlijk buiten zitten, want het is nooit koud.

Morgen gaan we vanuit Medan verder naar het noorden naar Bukit Lawang, beroemd vanwege de Orang Oetangs. Het is daar bloedje heet en erg vochtig, maar ik wil die apen wel zien. We hadden dinsdag een boot van maatschappij Pelni willen nemen van Medan naar Jakarta op Java. Deze boten gaan 1 keer per week, dus dat kwam mooi uit. Maar helaas, net deze week is de boot in onderhoud. Een week wachten vonden we wel wat veel, want in Medan moet je niet te lang zijn. Hectisch en grote luchtvervuiling, leuk om even op te snuiven maar niet te lang. Daarom gaan we dinsdag met het vliegtuig naar Jakarta, van waaruit we verder over Java zullen reizen met de trein.

Naar Danau Toba

2008-08-10T08:42:00.004+02:00

Na bijna een week aan het sprookjesachtige meer van Maninjau te hebben vertoefd, waar de vissersbootjes over het water gleden, zijn we afgelopen vrijdagmorgen in de auto gestapt voor de lange reis naar het Toba meer in het noorden van Sumatra. Om daar te komen neem je de Trans Sumatran Highway. Dit klinkt geweldig, maar is niet meer dan een boereweg vol met gaten. Hierover moet al het verkeer van zuid naar noord en omgekeerd. Je snapt al snel waarom een reis van 600 km meer dan 16 uur moet duren.

We zijn dwars door het oerwoud van Sumatra gereden en hebben veel gezien. Omdat we overdag om ons heen wilden kijken had Regine aan de telefoon uitonderhandeld dat wij er 2 dagen over zouden doen. In Indonesie zeggen ze echter op elke vraag ja en dat kan van alles betekenen. Zaterdagavond bleek dat de chauffeurs de hele nacht door wilden rijden en niet wisten dat was afgesproken ergens te overnachten. De baas aan de lijn, heen en weer gepraat, en uiteindelijk wordt het gewoon weer opgelost. We zijn dus de dag erna verder gereisd naar Danau Toba.

De avond in het hotel hebben we genoten van het hier zeer populaire fenomeen Karaoke. Erg grappig om te zien. Lekker zingen samen met hooggehakte en kortgerokte dame.

Gistermiddag zijn we aangekomen bij het Tobameer. Dit meer heeft 2 gezichten. Het is een groot en prachtig meer, dat veel meer ontwikkeld is dan Danau Maninjau. Maar door de afname van het toerisme in deze streek is het voor de mensen hier te rustig. Het is jammer om te zien dat veel mooie hotels/restaurants het hoofd niet goed boven water kunnen houden. Voor ons is het hier heel relaxed. We hebben vanmorgen ons steentje aan de economie bijgedragen door onszelf in een "wellnesscenter" op een schoonheidsbehandeling met knipbeurt en een massage te trakteren.

Danau Maninjau

2008-08-06T08:41:00.003+02:00

Een klein huisje met gevlochten wanden, waarin een bed met muskietennet staat, een badkamer met koude douche, geen wastafel en een kleine WC die doorgespoeld wordt door er zelf een emmer water in te gooien. Geen airco en geen ventilator. Toch is Arlen's paradise aan het Danau (meer) Maninjau waar we nu zijn echt een soort van paradijs. Eindelijk is het ons gelukt wat gas terug te nemen en een paar dagen op dezelfde plek te blijven. We zitten aan het meer, midden tussen de rijstvelden, waar buffels rondscharrelen en visjes in het ondiepe water zwemmen waarin de rijst wordt geteeld. We hebben lekker gelezen en genoten van het uitzicht over het meer, waar vissers in een soort houten kano uit vissen gaan. We hebben een Deense jongen die ook een huisje had gehuurd pogingen zien doen om in zo'n boot te varen. Kansloos! Het bleek heel erg moeilijk de balans te bewaren. De vissers peddelen maar aan 1 kant en gaan toch rechtdoor. Voor mij nog steeds een raadsel hoe ze dat doen.

Vrijdag 8 augustus gaan we door naar Danau Toba. We gaan over de weg en niet door de lucht, omdat we op die manier meer van Sumatra kunnen zien. Maar het is wel 2 dagen rijden en op sommige plaatsen is de weg blijkbaar heel slecht, dus we zijn benieuwd wat we tegenkomen.

Nederlands praten in Padang

2008-08-01T15:03:00.013+02:00

Uitzicht op de rivier in Padang

Tempel in Singapore, gebouw in Singapore

Frits leest op vliegveld de krant voor vertrek naar Singapore

Stel je voor, je komt in een stad van 1 miljoen inwoners waar alles anders is. Padang. Het verkeer is druk, de riolen zijn open, de meerderheid van de bevolking is moslim. De sfeer is vriendelijk. De mensen vinden met name Frits een bezienswaardigheid, zo'n grote man zien ze bijna nooit. Overal horen we "hello Mister" en Frits zwaait vriendelijk terug. We zochten een plekje waar we konden eten, maar dat bleek nog niet zo eenvoudig. Toen we een restaurant hadden gevonden, bleek de eigenaar van vroeger her nog vrij goed Nederlands te spreken. Hij is niet van onze tafel geweken, heeft ons goed eten voorgezet -door zijn vrouw gekookt- , heeft Frits een Krettik sigaret aangeboden en ons teveel laten betalen. Het was leuk, dit is Sumatra.

Het hotel waar we zijn, kijkt uit op de rivier, waar de hele dag activiteit is. Vissers, boten, de visafslag aan de overkant. We hebben het vanochtend uren vanaf het balkon gade geslagen en ervan genoten. In het hotel is een hippy en beach- surf scene. Blonde jongens met coupe sauvage, beach boy achtig en heel vriendelijk, zo vriendelijk dat je er bijna gek van wordt. We zijn een beetje vreemde eenden in de bijt, maar vinden het grappig hier 2 dagen toeschouwer te zijn.

Morgen vertrekken we richting een volgens de boekjes sprookjesachtig meer, Minangjau, 100 km hier vandaan, maar ongeveer 3 uur rijden. Elke keer zijn we weer benieuwd wat we zullen aantreffen als we door gaan. We hebben geen eigen vervoer hier en hebben via een reisagent die ook hier in het hotel zit vervoer geregeld. De plaatselijke bus hebben we maar even gelaten voor wat het is, dat vonden we teveel gedoe.

PS: we krijgen bezoek! Annemieke zal ons eind september 10 dagen vergezellen in Hong Kong en Sjanghai! Leuk!

Van Singapore naar Sumatra

2008-07-31T05:17:00.003+02:00

We zijn nu op de "pauperterminal" van Singapore voor ons vertrek naar Padang op Sumatra. Wij moesten nogal zoeken naar de juiste terminal. Er was een 1, 2 en 3 en jawel de Budget Terminal! Een wereldreiziger waardig. Wat een overgang van de winter in Afrika naar de tropen! We genieten er wel enorm van. Onze bagage was niet helemaal meegekomen, maar had het gebracht tot Hong Kong. Niet echt lekker als je na 30 uur reizen je bagage niet hebt, maar het is allemaal goed gekomen. De hectiek en energie in Singapore vonden we heerlijk na het heeele rustige en langzaaaame Afrika. Een smeltkroes van verschillende mensen. Probeer als Westerse vrouw hier niet elegant te zijn, want van de dames hier win je het nooit. Zeker niet met Teva sandalen. We hebben Chinees gegeten tussen de Chinezen, lekker geknoeid met stokjes eten en de mie naar binnen geslurpt, want dat hoort zo. De wijn is ingeruild voor een biertje, maar hier in de warmte is dat zeker zo lekker. Het concert dinsdagavond in de Esplanade (dat is het theater in Singapore dat op de Durian vrucht lijkt) was leuk om mee te maken. We zijn erg benieuwd wat we in Sumatra aantreffen. We verwachten een soort cultuurschok, van het overgeorganiseerde Singapore naar de chaos van Sumatra.

Azie - Aankomst in Singapore

2008-07-28T06:53:00.003+02:00

Na een lange reis, we zijn nu ongeveer 30 uur achtereen in touw, zijn we geland op de luchthaven van Singapore. Zodadelijk gaan we door de "Immigration and Health" check, maar daar staat nu nog een enorme rij. Geen vertraging gehad, dus dat is mooi, wel op Aziaten gemaakte zitplaatsen, dus Frits heeft ruim 13 uur dubbelgevouwen gezeten. We zijn nu behoorlijk gaar en hopen snel door de douane te komen en we hopen dat de bagage van Kaapstad via Johannesburg, via Hong Kong uiteindelijk Singapore heeft bereikt. We pakken de metro richting stad en gaan dan even uitpuffen in het hotel. Lekker warm hier overigens, 31 graden.

Afscheid van Afrika

2008-07-25T16:32:00.004+02:00

We weten het: dit is niet echt een foto voor twee wereldreizigers. Maar we hebben in Zuid-Afrika even lekker kunnen genieten van het goede leven: de wijn is hier heerlijk en we realiseren ons dat we de komende 2 maanden in Indonesie waarschijnlijk geen wijn meer zullen drinken!

Komende zondagmorgen heel vroeg vertrekken we naar Singapore. Door ons wereldticket moeten we via Hong Kong vliegen. Een heel eind om, dus dat wordt een pittige reis. Maandag rond het middaguur lokale tijd moeten we in Singapore arriveren. We blijven daar 3 nachten.
Het is ons gelukt om vanuit hier kaarten te bemachtigen voor het beroemde theater/opera Esplanade in Singapore. Dinsdagavond zitten wij in de loge! We kijken er enorm naar uit.
7 jaar geleden hebben we Singapore al eens bezocht en we vinden het een heerlijke stad om even te kunnen wennen aan het Aziatische leven. Een grote overstap vanuit leeg Afrika.

Donderdag 31 juli vliegen we door naar Padang in West-Sumatra, waarna we per bus doorreizen naar Lake Maninjau. Deel 2 van onze reis gaat beginnen!

We hebben de afgelopen periode heel goed kunnen merken hoe belangrijk het is om thuis een goede bewindvoerder te hebben die al je zaken regelt wanneer je weg bent. Bijna dagelijks gebeuren er wel kleine of grotere dingen die attentie en soms aktie vragen. Wanneer je weg bent moet je er blindelings op kunnen vertrouwen dat er iemand is die deze zaken voor je in de gaten houdt en op tijd aktie onderneemt. Gelukkig hebben wij zo iemand gevonden: Annemiek, ontzettend bedankt voor al je hulp tot nu toe!!

Robben Island

2008-07-22T15:20:00.015+02:00

Gevangenen rechts, pinguins links

De cel van Nelson Mandela

Jonge pinguin

Walvis in baai Hermanus

Eerste ronde bij de tandarts

Afgelopen maandag hebben we Robben Island bezocht en ik vond het meer dan de moeite waard. We hadden geluk. Om 10.50u waren we bij de ticket counter en om 11.00u vertrok de boot. Anders hadden we tot 15.00u moeten wachten. De boottocht op zich was al een belevenis door de hoge golven. Veel passagiers werden groen en geel, maar ik vind het prachtig dat gewieg in de golven. Onderweg zelfs een walvis gezien die er genoegen in schiep ons zijn staartvin te tonen. Op de boot heeft mijn Afrika-muts weer goede dienst gedaan.

Robben Island heeft een lange historie. Het is meer dan het eiland waar Mandela 18 jaar van de 27 jaar dat hij heeft vastgezeten, heeft doorgebracht. In vroeger tijden was het een lepra kolonie en in WO II heeft het een strategische rol gespeeld. Maar toch is de focus op de gevangenis. De rondleidingen worden gegeven door ex-gevangenen en dat kleurt hun verhaal. Je kon merken dat de man die onze guide was nog altijd in de verschillende gevangenissecties denkt, A, B, C etc. Elke sectie staat voor een bepaald regime. Een ander punt dat mij aan hem opviel, was het diepe spoor dat de censuur had achtergelaten. Zeer gegriefd vertelde hij over de stukken die uit de brieven van zijn familie werden geknipt, wat hij als psychologische mishandeling had ervaren. Wat de gevangenisgebouwen betreft, deze zagen er wel erg nieuw uit. Soms moet je dingen niet te goed onderhouden.

We zijn inmiddels druk bezig met de voorbereidingen voor onze reis naar Singapore, Sumatra en Java. Voor ons vertek in mei was onze focus vooral gericht op de Afrika etappe. We hebben inmiddels boekjes en internetadressen vergaard en beginnen een beeld te krijgen. Conclusie: heel anders dan Afrika: vochtig warm, groen, hectisch, veel mensen, chaos. Het wordt echt "rugzakken" daar, niks geen eigen auto, dus we moeten nog zeer kritisch door onze bagage en kijken wat we in Afrika kunnen achterlaten.

Mijn eerste etappe bij de tandarts zit er ook op. Morgen (woensdag) moet ik terugkomen. Drie kiezen zijn beschadigd. Gelukkig kan het wel weer gerepareerd worden. Nog even de kiezen op elkaar morgen dus.

Kleinmond in Zuid-Afrika

2008-07-17T13:27:00.011+02:00

Way to heaven

Het kokerbomenwoud

Dit is een Rock-dassie, zeer nieuwsgierig.

Zo koud was het dus. Ik ook aan de muts.

Omstreden standbeeld in Windhoek voor gesneuvelde Duitsers. Straatnaam is overigens ook bijzonder.

De eerste etappen van onze reis zit er bijna op. Afgelopen dinsdag zijn we vertrokken naar Zuid-Afrika waar we twee weken in Kleinmond (ongeveer 100km ten oosten van Kaapstad) zullen zijn, voor we naar Singapore en daarna Sumatera afreizen. We merken dat het wel goed is om nu even pas op de plaats te maken, want de afgelopen 8 weken zijn we elke dag tot twee dagen verder getrokken en hebben we enorm veel indrukken opgedaan. In totaal hebben we ongeveer 10.000km gereden.

De laatste week in Namibie hebben we de woestijn in de winter in verschillende facetten meegemaakt. Behalve de kou, kan het ook gigantisch waaien. Een nacht zijn we zo ongeveer met tent en al van het dak gewaaid. We hebben toen maar besloten midden in de nacht de tent in te klappen en in de auto te gaan slapen.

Op dit moment zijn we in een internet cafe in Hermanus. We hebben enorm geluk met het weer, want de zon schijnt uitbundig! We hebben gisteren heerlijke dingen gekocht en een lekkere braai aangericht. Gelukkig kan ik langzamerhand mijn kaak weer wat beter bewegen, zodat ik ook weer van het eten kan genieten.

Vanmiddag kan ik voor een eerste check naar de tandarts. Eigenlijk was hij "fully booked", het wordt dus wachtkamer werk. Ik moet maar gewoon gaan zitten en kijken wanneer ik er tussendoor kan. Ben niet zo'n held bij de tandarts en ben huiverig voor wat hij aantreft :-(

1-0 voor de eekhoorn

2008-07-10T17:41:00.003+02:00

Niet door een leeuw, olifant of nijlpaard ben ik geveld, maar door zo'n nare listige grond eekhoorn, die booby traps aanlegt op campings.

Afgelopen zondag ben ik in Zuid Afrika (Kgalagadi frontier park) in een door eekhoorns gegraven gat van 40 cm diep gestapt en tegen de grond geklapt. Dikke snee in kin, gekneusde kaak en een paar stukken van mijn kiezen gesprongen. Ja, ja, ook dit hoort bij reizen. We troffen een geweldig aardige Florence Nightingale op de camping, die eerste hulp heeft verleend. Gisteren bij een arts geweest, zoals die bij ons 50 jarig geleden bestond. Beetje oud, de baas en autoritair, Dr. Gobler! Inmiddels gaat het al wat beter, de tijd zal het werk moeten doen.

Inmiddels snap ik waarom men hier mutsjes draagt, want het kan hier bitterkoud zijn. Tot groot vermaak van Frits heb ik nu ook een mutsje, dat in de tent bij temperaturen onder nul niet af gaat!

De reacties van zovelen van jullie op onze site stellen wij enorm op prijs! Bijvoorbeeld goed te weten dat in Leiden nog steeds de ene week de groene en de andere week de bruine bak aan de straat moet worden gezet.

Volgende week dinsdag vliegen we naar Kaapstad. Kunnen daar beetje bijkomen in huis van vriendin en de volgende stap van onze reis voorbereiden.

Het lege zuiden

2008-07-04T16:16:00.004+02:00

We zijn de afgelopen week naar het zuiden gereden en hebben ontdekt dat er geen leger land dan Namibie bestaat. Je komt soms op een dag niemand tegen en er wonen in het geheel geen mensen op een enkele boer na. We hebben de duinen bij Sossusvlei beklommen bij opkomende en ondergaande zon. We zijn in Luederitz geweest, een mijnbouw en visserijstad. En zijn verder afgedaald naar de grens met Zuid-Afrika. Daar begonnen afgelopen weekend de schoolvakanties wat tot een ware uittocht van 4x4's met karretjes en campers naar Namibie heeft geleid. We ondervonden opeens dat een camping ook "fully booked" kan zijn. Een geheel nieuwe ervaring en in een land zo leeg soms heel vervelend, want waar vind je een andere camping?

We merken nu dat het hier winter is geworden. Iedereen vertelde ons dat al, maar bij temperaturen van 25 graden overdag hebben wij toch een ander beeld van de winter. De afgelopen dagen is het kouder geworden en vandaag was het zelfs voor het eerst wat bewolkt en vielen er een paar spatten regen (wat niet kan hier in de winter vertelt men ons). Vandaag zitten we in Keetmanshoop en vertrekken morgenochtend naar het oosten richting Zuid-Afrika waar we de komende dagen de natuur weer intrekken.

Mad Max en ledigheid

2008-06-25T17:41:00.006+02:00

Inmiddels is het een week verder sinds ons laatste bericht. We zijn nu in Swakopmund aan de kust van Namibie. De afgelopen week hebben we door het noorden gereisd, dat gekenmerkt wordt door prachtige landschappen. Zeer afwisselend, van lieflijk tot desolaat. We hebben kennis gemaakt met onder andere de Himba bevolking. Hierbij hebben we wel wat gemengde gevoelens. De Himba's zien er nog zeer traditioneel uit, zoals op de foto is te zien. Het gevoel bekruipt je echter hoe authentiek alles nog is, als er voortdurend langs de weg gebaren worden gemaakt om te stoppen en tegen betaling foto's te maken. Dat heb ik dus ook niet gedaan. Wel foto's gemaakt, maar dan op de Van Tellingen-manier, stiekem met een grote lens.

Daarna zijn we naar het zuiden door Damaraland gereden. Deed ons in bepaalde opzichten denken aan de landschappen die we jaren geleden doorkruist hebben in Arizona. Prachtig! Gisteren zijn we van Palmwag naar de kust gereden via de Messum krater. Totaal afgelegen, we zijn in de krater geen mensen tegengekomen. We waanden ons in de woestijn, op de maan, alleen op de wereld, op de filmset van Mad Max. Vanacht geslapen aan de kust alleen met de ondergaande zon. Regine was weer in staat om met bijna geen hulpmiddelen een geweldig vuur te maken. Ik heb er erg veel bewondering voor!

Wat ons tot nu toe erg is opgevallen en ons ook veel zorgen baart voor de toekomst van dit land, is de totale passiviteit van een groot gedeelte van de bevolking. De drive ontbreekt vaak om wat dan ook aan te pakken. Dit heeft niet alleen met armoede te maken maar vaak met het ontbreken van gevoel voor verantwoordelijkheid. Waar je ook komt, men hangt rond en zelfs als je iets wilt huren of kopen, heb je het gevoel dat je stoort. Er worden nieuwe gebouwen etc. gebouwd (vaak met subsidie uit Europa) maar er wordt zo weinig onderhoud gepleegd. Men geeft nog steeds het gevoel de toekomst niet in eigen hand te nemen. Hoe zou het hier over 10 jaar zijn?

Op de grens met Angola

2008-06-18T19:58:00.002+02:00

Inmiddels staan we aan de Kunene River in het noorden van Namibie. Deze rivier vormt de grens met Angola. Foto's plaatsen is hier niet mogelijk, want de computer is heeeeel erg traag. De afgelopen dagen zijn we in Etosha National Park geweest, waar erg veel wild is. We hebben onder andere twee leeuwen gezien, een mannetje luierend in de schaduw en een vrouwtje sluipend door de vlakte. Ook veel giraffen, die blijf ik prachtig vinden. Etosha is heel anders van karakter dan de natuurreservaten in Botswana. Je ziet er mensen met beautycases, en een man (?) stond zijn haar te fohnen op de camping, dat gebeurt niet in Botswana, waar de campsites not fenced (geen hek) zijn. Daar kijk je in het donker over je schouder of er geen buffel of nijlpaard naast je staat. Wat in Etosha een geweldige ervaring was, was het zien van zwarte neushoorns bij de waterhole van 1 van de drie campsites.

De weg van Etosha naar de Kunene River Lodge campsite waar we nu staan, voerde door het meest dichtbevolkte gebied van Namibie. We zagen veel meer bedrijvigheid dan voorheen. Vooral veel bars! Volgens Frits zijn de vrouwen in de steden ook mooier.

We blijven hier nog twee nachten en reizen dan door naar de Epupa Falls, ook in het noorden, maar nog iets meer in het westen.

Vic Falls en heel veel formulieren

2008-06-12T17:20:00.004+02:00

Lieve mensen. Allereerst nogmaals dank voor alle leuke reacties op onze blog, van familie, collega's, onze buren (op leeftijd en wel op internet!) en vrienden.

Wij zijn inmiddels in Namibie, 5o km ten noordoosten van Grootfontein. De afgelopen dagen hebben we onder andere de Victoria Waterfalls in Zimbabwe bezocht (wat een geweld aan water!) en vanuit Namibie hebben we een uitstapje gemaakt naar de Tsodilo Hills in Botswana, beroemd vanwege de eeuwenoude rotstekeningen. Dat betekende dat we een aantal keren de grens moesten passeren en dat betekende het invullen van heeel veeel formulieren. Een formulier voor het verlaten van Botswana, een formulier met dezelfde info voor het binnengaan van Zimbabwe, een stempel voor het verlaten van Zimbabwe, een formulier voor het verlaten van Botswana, een formulier voor het binnengaan van Namibie etc. En niet te vergeten de registers van de zogenaamde Veterinary Controls, dat zijn controle posten in verband met mond en klauwzeer. In Namibie zeggen ze dat het uit Botswana komt en omgekeerd! Overal worden al je gegevens en de gegevens van de auto (tot chassisnummer toe) opgeschreven in dikke boeken. Computers zijn niet aanwezig, dus de gegevens kunnen niet met elkaar vergeleken worden. Stapels boeken worden volgeschreven met gegevens die nooit gebruikt zullen worden. Om met Asterix te spreken: rare jongens die....

De mensen in Botswana en Namibie wonen in hutten zoals op de foto te zien zijn. Kleine gemeenschappen met geiten, koeien en ezels. Andere initiatieven dan landbouw en veeteelt zijn nauwelijks te vinden. Morgen vertrekken we richting Etosha National Park.

Negen dagen in de bush

2008-06-08T13:34:00.005+02:00

De afgelopen 9 dagen hebben we in Moremi en Chobe in Botswana doorgebracht. Dit zijn grote natuurreservaten met ongelooflijk veel wild. Er zijn geen voorzieningen, alleen uiterst eenvoudige campsites. Het is een mooie ervaring weer eens heel dicht bij de natuur te staan. We weten nu precies hoe laat de zon opkomt en ondergaat, we herkennen het geluid van de nijlpaarden en we weten nu meestal wel wat er 's nachts rond de tent ritselt (nijlpaard bijvoorbeeld). We hebben veel indrukken opgedaan die wij niet licht zullen vergeten. In Moremi hebben we een roedel wilde honden op een kudde impala's zien jagen. De honden opereren in militaire slagorde, prachtig om te zien. Voorts in Moremi (Xakanaxa) een luipaard op 6 meter afstand van de tent gezien. We werden hierop geattendeerd door de vogels die alarm sloegen, waarop wij de rits van de tent open deden en de luipaard ontdekten. Wij wilden uiteraard graag een leeuw zien en hebben na knap speurwerk zelf een prachtige mannetjes leeuw in het lange gras ontdekt in de schaduw van een struikje. Verder ontelbare olifanten en impala's gezien, vooral langs de Chobe rivier, vlakbij Kasane helemaal in het noorden van Botswana, evenals grote kuddes buffels. In dit deel van Chobe staat bijna letterlijk achter elke struik een dier. Op onze laatste plaats op de campsite Ihaha in Chobe, stond een enorme boom die veel schaduw bood. Heerlijk, dachten wij! Bij zonsondergang bleek echter dat deze boom het nachtverblijf was van een groep van 30-40 bavianen! Een heel gedoe voor alle apen in de boom zitten en nog veel meer gedoe voor alle apen 's morgens weer vertrokken waren. Veel geoeh en geaah en gekrijs van baby bavianen. 's Nachts overigens geen enkel probleem, ze sliepen gewoon en snurkten niet. Nu zijn we 2 dagen in een hotel in Kasane en ervaren een warme douche, zeep bij de wastafel en even geen zand in oren, neus, haren en iedere porie van je lijf als een enorme luxe. Ook wel lekker om even in een echt bed te slapen, zonder steeds alert te hoeven zijn wat er om je heen gebeurt.Vanmiddag gaan we een boottocht maken van 3 uur op de Chobe rivier. Dat lijkt me wel relaxed op het water. De wegen in Moremi en Chobe zijn allemaal onverhard, vaak zeer zanderig en vol met kuilen. Het was wel heel spannend daar met zijn tweeen te rijden en tot nu toe is het gelukkig allemaal goed gegaan. Morgenochtend gaan wij naar de Victoria Falls, aan de Zimbabwe zijde. Deze kant schijnt het meest indrukwekkend te zijin. Aan de grens en voor toegang tot de Falls wordt er veel geld uit onze Westerse zakken geklopt, maar we willen dit niet missen. Overmorgen verlaten we Botswana en rijden we Namibie weer in. Tot zover voor dit moment. Het ga jullie allemaal goed. Dank voor de leuke reacties, ook erg leuk dat de dames van LoLo met ons meeleven!

Beesten in Botswana

2008-05-28T12:11:00.005+02:00

Allereerst: iedereen dank voor de leuke reacties op onze blog!

Om in de parken te komen waar we bovenstaande foto's hebben gemaakt, hebben we een weg met enorm diep zand moeten bedwingen. Een paar principes zijn belangrijk: lucht uit de banden laten lopen, hard rijden, nooit stoppen, dus go, go go!! Daar heb je dus een stoere man voor nodig en die heb ik. We zijn er goed doorheen gekomen. De komende negen dagen gaan we naar Moremi en Chobe. In Moremi eerst 4 dagen naar Xakanaxa, dan 1 nacht aan de North Gate. Dan door naar Chobe: 2 dagen in Savuti en 2 dagen in Ihaha. Daarna duiken we weer op bij de grens met Namibie in het uiterste noordoosten: Kasane. Morgenochtend vroeg vertrekken we. In deze parken zijn geen winkels, geen benzine stations, geen drinkwater, dus ook geen internet. Vandaag kopen we de voorraden voor de komende dagen.

Botswana

2008-05-28T11:09:00.003+02:00

We zijn de afgelopen dagen in de middle of nowhere geweest, op campings zoals op de foto. Mijlen van ruimte en prachtige zonsondergangen! In onder andere Nxai Pan National Park, ten oosten van Maun in Botswana hebben we al heel veel wild gezien. Olifanten, giraffes, gnoes, zebra's, nijlpaarden, gieren, sprinkbokken, impala's, bat-eared foxes (heel leuk, zacht met grote oren), jakhalzen etc!!! Het was echt supermooi en onwezenlijk dat we deze dieren nu met eigen ogen in het wild zien. Ik blijk erg goed in vuurtjes stoken, geen dameswerk, maar toch. In het huidige internet cafe in Maun kregen we een virusmelding, dus we durven nu nog niet meer foto's op de blog te zetten. We proberen elders enige wildfoto's te publiceren.

Maun, Botswana

2008-05-23T17:48:00.002+02:00

Geen nieuwe foto, want de computer die we nu gebruiken kan zelfs nog slappe floppie-disks aan en houdt niet van grote foto's.

Wij zijn inmiddels in Maun ten zuiden van de Okavanga delta in Botswana en hebben vandaag onze trip in de bush voor de komende dagen voorbereid met het doen van inkopen. Het tempo ligt hier ietsje anders, dus alles gaat heeeel langzaaam. We waren dus ook wel een halve dag bezig met een beetje inkopen doen en geld halen. De mensen worden hier aan het einde van de week uitbetaald en daarom stonden er enorme rijen voor de pin-apparaten en puilden de banken uit van de mensen die geld wilden opnemen of storten. Maar het is toch gelukt aan geld, (pulas, dat betekent regen) te komen. Het slapen in de daktent gaat best goed, lekker knus. Verder is het voor ons vreemd om in mei de herfstbladeren aan de bomen te zien. Wel heerlijk weer, overdag rond de 25 graden en 's nachts fris genoeg om lekker te slapen. Morgen gaan we de bush in naar Nxai Pan national park ongeveer 100 km ten oosten van Maun.

Windhoek, Namibie

2008-05-21T09:48:00.002+02:00

Gistermiddag zijn we na een vertraagde vlucht geland op het vliegveld van Windhoek. Wat een ruimte in dit land! In Amerika zei iemand ons ooit: We have lots of nothing. Nou dat is hier zeker ook het geval. We beginnen er nu echt zin in te krijgen. Zo dadelijk de 4x4 ophalen en dan op weg richting Botswana.

Gisteravond gegeten in Joe's Beerhouse. Een zeer aparte ervaring. Enorme grote mannen (daar ben ik een kleintje bij!) die in het Duits grote lappen vlees met meters bier bestellen bij kleine Afrikaanse vrouwen. Een zeer surrealistisch geheel.
Op straat is het hier rustiger dan in Zuid-Afrika. Veiliger, maar ook hier geldt niet over straat na het vallen van het donker. We moeten er nog steeds aan wennen...

Voortrekkersmonument

2008-05-19T21:37:00.004+02:00

Vandaag naar het Voortrekkersmonument geweest vlakbij Pretoria. Zie de foto hierboven. Een enorm imposant gevaarte met prachtige beelden over de trek van de Boeren vanuit Durban naar het noorden. Ook Pretoria bezocht. Dat vond ik niet een hele imposante stad. Wat ik wel mooi vond waren de Union buildings, de regeringsgebouwen, waar ook Nelson Mandela is beedigd. In de buurt van Johannesburg zijn op dit moment veel onlusten. De kranten staan er vol van. Dit land heeft veel zorgen. Nederland is wel een heel beschermd landje.

Morgen vertrekken we vanuit Johannesburg naar Windhoek in Namibie. We blijven 1 nacht in Windhoek en vertrekken dan richting Botswana, waar we eind deze week de bush ingaan. Ik weet dus niet wanneer ik het volgende bericht kan posten op de blog.

Tante Margriet

2008-05-18T11:14:00.005+02:00

Na het -voor mij toch wel moeilijke- afscheid op donderdag, zijn we na een hele voorspoedige reis aangekomen bij mijn tante Margriet in Zuid-Afrika. Het is ontzettend leuk haar weer te zien na tien jaar! Ook haar dochter Ingeborg met haar kinderen hebben we al ontmoet. Mijn nichtje is echt helemaal niets veranderd. Het leuke van een ander continent is dat alles anders is. De huis-, tuin-, en keukenvogels, de mensen en... de winkels!! Frits heeft het paradijs ontdekt. Een winkel met een waanzinnige sortering vlees, groente, vis, et cetera. Wij hebben onze ogen uitgekeken. Gisteren zijn we met mijn tante naar de Botanische tuin geweest. Een prachtig park, waar nu wel de herfst heerst, want de seizoenen zijn hier natuurlijk omgekeerd. Morgen gaan we met zijn drieen naar Pretoria. Daar heb ik erg veel zin in. Zodadelijk eerst nog even inslaan voor de Braai van vanavond en sigaren kopen voor Frits voor in Botswana bij de zonsondergang. Lieve mensen, dit was ons eerste bericht uit den vreemde.

Feestje

2008-05-11T23:39:00.005+02:00

Gisteren hebben we een zeer geslaagd uitzwaaifeest gehouden. Het was buitengewoon gezellig en we hadden natuurlijk erg veel geluk met het zomerweer. Ik weet dat iedereen van alles en nog wat te doen heeft op een zaterdag, zeker voor het Pinksterweekend, dus we vonden het erg leuk zovelen van jullie te zien!

Testfoto's

2008-05-04T22:36:00.012+02:00

Ik moet mijn nieuwe fototoestel een beetje leren kennen en heb deze testfoto's gemaakt in de tuin. De onderwerpen die ik het komende jaar zal vastleggen zullen ongetwijfeld boeiender worden dan mijn achtertuin, maar het is een leuk begin.